سایبان آرامش ماه ماییم

در قطار

2011-03-01T22:18:00.000-08:00

شاعر(1) تو قطار نشسته و از پنجره بیرون رو تماشا

می کنه سپس مشاهداتش رو یادداشت می کنه:

می‌دود آسمان
می‌دود ابر
می‌دود دره و می‌دود کوه
می‌دود جنگل سبز انبوه

می‌دود رود
می‌دود نهر
می‌دود دهکده، می‌دود شهر

می‌دود، می‌دود دشت و صحرا
می‌دود موج بی‌تاب دریا
می‌دود خون گل‌رنگ رگ‌ها

می‌دود فکر
می‌دود عمر
می‌دود می‌دود می‌دود راه
می‌دود موج و مهواره و ماه
می‌دود زندگی خواه و نا خواه
من چرا گوشه‌ای می‌نشینم؟

یه گوشه‌ای هست در آواز بیات ترک به اسم قطار

این تصنیف در آواز بیات ترک اجرا شده

در آستانه بهار و به مناسبت سفرهای نوروزی به شما تقدیم می‌کنم।

دانلود کنید

1-زنده یاد ژاله اصفهانی سال 1300 خورشیدی در شهر اصفهان به دنیا آمد. نخستین مجموعه شعرهای او با عنوان گل‌های خودرو در سال 1322 منتشر شد. او در سال 1325 به اتفاق همسرش که افسر نیروی دریایی بود به اتحاد جماهیر شوروی مهاجرت کرد و در سال 1333 در مسکو مدرک دکترا گرفت. پس از انقلاب اسلامی به ایران بازگشت ولی پس از مدت کوتاهی مجدد به غرب مهاجرت نمود. مجموعه‌ای از شعرهای او در سال 1344 با عنوان "زنده رود" در مسکو منتشر شد. از کتاب‌های منتشر شده ایشان می‌توان به: البرز بی شکست، ای باد شرطه، خروش خاموش، سرود جنگل، ترنم پرواز، موج در موج و شکوه شکفتن اشاره کرد.ژاله اصفهانی آذر ماه سال 1386 خورشیدی در بیمارستانی واقع در شهر لندن درگذشت.

پنج تا عكس

2011-01-31T03:08:00.000-08:00

ايميلي از دوستي دريافت كردم حاوي چند تا عكس ديدني
شما هم ببينيد.

عكس ها با موس كنترل مي شوند.

PICTURE NUMBER 1

PICTURE NUMBER 2

PICTURE NUMBER 3

PICTURE NUMBER 4

PICTURE NUMBER 5

2011-01-28T23:47:00.000-08:00

جشن سده خجسته باد

نوروز ها و بادبادك ها

2011-01-19T22:48:00.000-08:00

(با كليك بر روي كتاب مي توانيد آن را مطالعه كنيد)
خلاصه:
هر سال عيد نوروز، خاطره بازي با بادبادك‌هاي دست‌سازش و لذت بودن و هم‌صحبتي با آنها را در دلش زنده مي‌كند.

آخر هفته هایی که به بادبادک بازی می گذرن...

2011-01-16T05:59:00.000-08:00

و ماهی سیاه کوچولو که تو آسمون بر خلاف جریان باد شنا می کنه...

من یک ذرافه ام...

2011-01-13T11:08:00.000-08:00

کاش ذرافه بودیم.ذرافه هایی با گردن هایی دراز،اوقدر که سرمون از کره ی زمین میومد بیرون و مجبور نبودیم ببینیم این شهر و زندگی رو ...

ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش

بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

دوات

2011-01-12T20:49:00.000-08:00

من و بابام (سلموني)

2011-01-11T23:21:00.000-08:00

قصه هاي من و بابام
41مگابايت

درحاشیه

2011-01-06T09:35:00.000-08:00

باران

2010-12-31T21:07:00.000-08:00

باران

باصدهزار تجربه دهقانِ پير گفت:

پژمردگان سربه گريبان خويش را

كز تشنگي به قبله كشيدند پاي خويش

اينك بشارتي است

از آفتاب پير

در مرز روشنايي وتاريكي

در حد فاصل نوميدي و اميد

اينك بشارتي است

آنگاه اشاره جانب خورشيد كرد و گفت:

خون موج مي زند

در ساحل معلق درياي آسمان

طولي نمي كشد همه سيراب مي شويم.

2010-12-20T21:37:00.000-08:00

يلدا

2010-12-20T01:13:00.000-08:00

درياچه شورمست

ماه گذشته گذارم افتاد به اين درياچه ي وهم انگيز
اينهم جند عكس ازدرياچه.
اطلاعات درياچه رو با كليك بر عنوان اين
پست ببينيد.

اضطراب معلم

2010-12-12T03:02:00.000-08:00

اضطراب معلم

زمستون سال 66 بود.آقای جمشیدی یکی از دوستان دانشجو بود.جمشیدی معلم و اهل میانه بود. با لهجه ی آذری غلیظ.وضعیتش از نظر معلمی شبیه یزدان بود.فقط یه فرق داشت.اینکه تدریسش رو در اراک انجام می داد.زن و بچه رو رها کرده بود و اومده بود اراک.دو روز درس می داد . بقیه رو هم که دانشجو بود.الان که فکر می کنم. می بینم اونا چقدر مشکلاتشون زیاد بود.جمشیدی هم از اون بجه های با معرفت و باصداقت وجدی بود.بعضی وقتهادلش برای زن و بچه اش تنگ می شدو تصمیم می گرفت بره میانه پیش زن و بچه هاش.ولی یه مشکل بزرگ داشت اونم دوروز معلمی تومدارس اطراف اراك بود.یه روز به من گفت من می خوام برم میانه پیش بچه هام . دلم براشون تنگ شده.

خصوصا بچه کوچیکم مریض شده و من نگرانشم.مشکل مدرسه رو دارم .با مدیرمدرسه صحبت کردم قرار شده شنبه و یکشنبه بری مدرسه جای من درس بدی!من با تعجب گفتم من كه تا بحال سر کلاس نرفتم و کلاس داری نکردم.اون گفت هیچ نگران نباش . کاری نداره.من که دوست داشتم براش کاری انجام بدم، قبول کردم.بهش گفتم برو. فقطبگو کلاس چندمه؟ گفت دوم راهنمایی. گفتم باشه. جمشیدی عصر چهارشنبه رفت.منهم تصمیم گرفتم اون هفته رو استثناُ تو اراک بمونم.خوب دانشگاه روزهای شنبه تعطیل بود.و من هر هفته می اومدم تهران.به فکر فرو رفتم.با خودم فکر کردم حالا چکار کنم ؟من که تا حالاسرکلاس نرفتم.نکنه نتونم کلاس رو جمع و جور کنم. نکنه نتونم به سوالات بجه ها جواب بدم . نکنه مضحکه ی دست اون بچه ها بشم. نکنه مدیرمنو قبول نکنه؟و هزارسوال بی جواب به ذهنم هجوم آورد.از خیلی ها شنیده بودم اولین جلسه ای که معلم سر کلاس می ره خیلی براش سخته. و یه اضطرابی معلم رو فرا می گیره . مخصوصا وقتی چهل پنجاه جفت چشم به آدم زل می زنن و آدم رو زیر نظر می گیرن.

سعی کردم این افکار رو از سرم بیرون کنم وبر خودم مسلط بشم وبجاش برای اون دو روز برنامه ریزی کنم.فکر کردم باید کاملا به درس مسلط باشم. شاید تجربه ی بدی هم نباشه.عینهو استادای دانشگاه خودمون. اول باید یه کتاب ریاضی دوم راهنمایی پیدا کنم . راه افتادم تو شهر دربدر دنبال کتاب ریاضیات دوم راهنمایی.اون موقع کتابهای درسی رو تو کتابفروشی ها نمی فروختن.پس از کلی گشتن موفق شدم یه کتاب دست دوم پیدا کنم.شروع کردم به خوندن. خوب مباحث مشکلی نبود ولی روشهای تدریس تغییر کرده بود.تجزیه به عوامل اول بود که ما اونها روبا روشهای دیگه خونده بودیم با عرب فکر هامون رو ریختیم روی هم و ته و توی درسها رو دراوردیم. درسها رو متوجه شدم و مسائل روحل کردم.قکر کردم بهتره فراتر از کتاب برم . اگه سوالی ازم پرسیدن. بتونم جواب بدم.همه سوالاتی که در چهارچوب درسها ممکن بود مطرح بشه حتی فراتر از اون رو کاملا بررسی کردم.درس های قبل وبعدی روهم خوندم .یه مقدار مطالب سطح بالاتر و پایین تررو هم خوندم.حالا مونده بود مطالبی در باره روانشناسی رشد، روانشناسی آموزشی و اصول یاد گیری و... خوشبختانه کتابخونه ی دانشگاه مملو از این جور کتابها بود.یه بررسی اجمالی روی این مسائل انجام دادم .دوروز پنجشنبه و جمعه رو گذاشتم روی اینکار.دیگه شده بودم " رستم دستان". هیچ سوال و ابهام و نکته ی مبهمی توی درس و مسائل اموزشی باقی نمونده بود..فقط از بعد از ظهر جمعه یه جور اضطراب خاصی افتاد به جونم.آخه من تا به حال سرکلاس نرفته بودم .با خودم گفتم من اصلا برای چی قبول کردم؟شب تا دیر وقت با این خیالات درگیر بودم . احساس می کردم فردایه اتفاق مسخره در انتظار منه و مضحکه ی همه می شم.اون شب به هر صورت به صبح رسید. شنبه صبح زودبیدار شدم و راه افتادم.مدرسه توی یکی از شهرک های اطراف بود.تا دروازه ی شهر رفتم و از اون جا سوار مینی بوس شدم.بعد از نیم ساعت رسیدم به اون شهرک .وسط میدون شهرک همه از مینی بوس پیاده شدن. منهم پیاده شدم . آدرس مدرسه رو پرسیدم پونصد متری تا مدرسه راه بود.پیاده به طرف مدرسه راه افتادم افکار مختلفی از ذهنم می گذشت اضطرابم هر لحظه بیشتر می شد.با خودم می گفتم آخه مرد حسابی تو رو چه به معلمی.اصلا شاید مدیر مدرسه قبول نكنه بری سر کلاس . اخه هر آدمی رو که همینطوری به کلاس راه نمی دن .تازه معلمی نیاز به آموزش داره .همینطوری سر تو انداختی و می خوای بری سر کلاس. شاید این حرفا یه کم اغراق آمیز به نظر بیاد.اما من ادم حساسی هستم .شاید الان این مسائل کمتر مطرح باشه اما برای ما با اون نوع تربیت خاصي که داشتیم ورود به موقعيت هاي ناشناخته خیلی مشکل بود.

خلاصه به سختی وارد حیاط مدرسه شدم. یه عالم پسر بچه توی حیاط وول می خوردن.از لابلای اونا رد شدم.محل دفتر مدرسه روازبچه ها پرسيدم.وارد دفتر مدرسه شدم.روبروی در ورودی یه نفرپشت يه ميز نشسته بود حدس زدم مدیر مدرسه باشه.خورم رو معرفی کردم . گفتم به جای آقای جمشیدی اومدم. اونم چند تا سوال از من پرسید. حدس زدم برای ایجاد اطمینان بیشتره.

بعد منو به بقیه ی آموز گارها معرفی کرد . ایشون جای اقای جمشیدی اومدن!مستخدم مدرسه هم یه چایی رنگ پریده توی یه استکان و نعلبکی لب پر آورد. کف سینی هم پر از چایی بود من برداشتم و هر طور بود اون چایی رو خوردم.توهمین حین زنگ مدرسه به صدا دراومد و بچه ها به صف شدن.مراسم کوتاه صبحگاه. سپس بچه ها به صف وارد کلاس ها شدن.چند دقیقه بعد مدیر مدرسه یه کلیدی رو که پشت سرش بود فشار داد . صدای زنگ بد صدا تو دفتر مدرسه پیچید. بعد اون زنگ رو قطع کرد و گفت آقایون بفرمایید کلاس ها حاضره. تعجب کردم .اخه پنج شش تا معلم تو یه اتاق که دیگه زنگ نمی خوان.تازه مگه اونا نمی دونن باید برن سر کلاس.

از این کار خوشم نیومد و اونو بی احترامی به معلمها تلقی کردم.

از مدیر اجازه خواستم که برم سر کلاس.مدیر پرسید اقای شما از اینها نمی برید ؟ یه محلی رو به من نشون داد که یه سری کابل و شلنگ بلند اونجا ریخته بودن.گفت ببرید به کارتون می اد!من جا خوردم و گفتم خیلی ممنون . فهمیدم اون شلاقها برای کتک زدن بچه هاست.اعصابم خورد شده بود . فکر نمی کردم تو آموزش و پرورش این چیزها باب باشه.بقیه ی معلم ها با لحن تمسخر آمیز گفتن.آقای شایگان تازه کاره!

ادرس کلاس رو از مدیر مدرسه پرسیدم.مدیر گفت: داخل راهرودر دوم سمت چپ.من راه افتادم. در کلاس بسته بود. به محض اینکه در کلاس رو باز کردم. چشمتون روز بد نبینه!یه دفعه حدود 50تا پسربچه ازجاشون بلند شدن.مشت هاشون رو گره کردن توهواوزل زدن به من و با فریاد های گوش خراش شروع کردن به شعاردادن.اونها با تمام و جود فریاد می کشیدن و شعار می دادن.مثل برق گرفته ها هاج و واج اونا رو نگاه می کردم. نمی فهمیدم چه خبر شده.یه همچین حجم صدایی رو نشنیده بودم.نمی دونستم باید چکار کنم و تکلیفم چیه.یه آن وحشت ورم داشت.با خودم فکر کردم نکنه در مورد آوردن اون شلاق ها اشتباه کردم . نکنه یه نقشه یا اجرای یه نمایشنامه شوم برای ضایع کردن منه!شعارها همینطوری ادامه داشت.شاید حدود دو دقیقه طول کشید.

نصر و من الله و فتح قریب

مرگ بر امریکا

مرگ بر اسراییل

مرگ بر شوروی

مرگ بر انگلیس

دورود بر رزمندگان اسلام

مرگ بر منافقین و صدام

و ...

اینها شعار اونروز ها بود و من اون ها رو شنیده بودم ولی قاطیش یه چیز های دیگه هم می گفتند.که من متوجه نمی شدم.یواش یواش داشتم از اینهمه سر و صدا سنکپ می کردم.که یه دفعه شعارها تموم شدو همه بچه ها دست به سینه رو نیمکت هاشون نشستن وزل زدن به من. سکوت مطلق در کلاس برقرار شد. به زور یه نفس راحت کشیدم. از کلاسهای بغلی هم این فریاد ها بلند شد. فهمیدم این جزیی از برنامه ی روزانه ی شروع کلاس درس بود. و با ورود معلم بچه ها باید این برنامه را اجرا می کردن.کاملا بهم ریخته بودم . یواش یواش خودم رو جمع و جور کردم . اون درسها و مطالبی رو که حفظ کرده بودم بکلی از یادم رفت. پنجاه جفت چشم که شیطنت از تک تک اونها می بارید. زل زده بودن و منتظر معجزه ی من بودن. نمی دونستم چکار کنم.احساس کردم اون چیزایی که خوندم اینجا اصلا به کارم نمی اد.یه دفعه فکری به ذهنم خطور کرد. خودم رو جمع جور کردم و به خودم مسلط شدم.و گفتم :مشقاتون رو بذارین رو میز!همه دست کردن تو جا میز یا کیف هاشون و بعضی هم رفتن زیر میز و بالاخره . دفترهاشون رو رو میز گذاشتن.

از همون میز اول شروع شد.آقا به خدا ما مشقامون رو نوشته بودیم ولی داداش کوچیکمون اونا رو پاره کرد.اون وروجک قیافه ی حق به جانبی هم به خودش گرفته بود.و اشک تو چشماش حلقه زده بود. به روی خودم نیاوردم. بعدی یه سری مساله رو با خط خرچنگ و قورباغه که اصلا قابل خوندن نبود تحویلم داد.نمی دونستم چکار کنم.نفربعدی چند مساله رو نصفه نیمه حل کرده بود.بعدی آقا، آقا، به خدا، به جون مادرمون ما مشقامون رو نوشته بودیم ولی یادمون رفته بذاریم تو کیفمون.تو چهره اش نگاه کردم یه ملغمه ای از شیطنت، معصومیت و صداقت با یه قیافه ی حق به جانب و خنده دار. خلاصه تا آخر کلاس عذر و بهانه های مختلف آوردن. چند تایی هم همون دفتر هایی که یه بار دیده بودم یواشکی با هم رد و بدل کردن و تحویلم دادن. من بعضی دفتر ها را دوباره و سه باره دیدم ولی اصلا به روی خودم نیاوردم.فکر کردم اگه بخوام به رو بیارم از همین اول صبح باید با اونا گلاویز بشم.

خوب بخش اول کار بدون هیچ نتیجه ی مطلوبی به پایان رسید.حتی یه نفر هم تمرین هاش رودرست حل نکرده بود.

با خودم گفتم بهتره درس رو شروع کنم.ودرس جدیدی را بدم.از اونها پرسیدم آقای جمشیدی تا کجا درس داده.

اختلاف آرای زیادی بود بعضی می گفتن تا اینجا و بعضی تا اونجا.به هیچ نتیجه ای نرسیدم. کار داشت به مجادله می کشید. یه نقطه رو در نظر گرفتم و گفتم از همین جا شروع می کنیم.با تجربه ای که از دانشگاه داشتم یادم افتاد وقتی استاد درس رو شروع می کرد ما شش دانگ حواسمون جمع گفته های استاد می شد و مطالب رو به سرعت یادداشت می کردیم . حتی یک لحظه رو هم از دست نمی دادیم. منهم به مبحث کاملا مسلط بودم.بنابر این رو به تخته شروع کردم به نوشتن. مبحث تجریه به عوامل اول بود. بچه ها !عدد 48را در نظر می گیریم.شروع کردم به تجزیه ی 48 روی تخته سیاه.

بعد از چند لحظه یه دفعه دیدم سرو صدا از توی کلاس شروع شد. روم را از طرف تخته برگردوندم.کلاس شده بود صحرای محشر.دو به دو با هم گلاویز شده بودن و داشتن همدیگه رومی زدن.گچ رو انداختم و بدو رفتم طرف اونا.به محض اینکه منو دیدن دس به سینه سر جاهاشون نشسن.دو تاشون هنوز گلاويز بودن.به طرفشون رفتم يكي از اونا گفت. آقا به خدا تقصير ما نبود.اون پاكن مارا ورداشته.چند لحظه منتظر شدم . تا سكوت برقرار شد. گفتم اين چه وضعييه؟ هر كس شلوغ كنه از كلاس اخراج مي شه.دوباره روكردم به تخته و شروع كردم به نوشتن.باز وضع كلاس به هم ريخت. به محض اينكه به او نا پشت مي كردم كلاس تبديل مي شد به ميدون جنگ و در گيري.ديگه خسته شدم .اين قضيه روباره و دوباره تكرار شد.گفتم هر بلايي خواستن سر همديگه بيارن.شروع كردم به ادامه ي درس ونوشتن مطالب روي تخته سياه.سرو صدا و در گيري اونا لحظه به لحظه بيشتر مي شد.ديدم داره حسابي آبروريزي مي شه.

بعلاوه دو تا از اونها رفتن به طرف در و مي خواستن از كلاس بيرون برن.

قاطي كرده بودم و نمي دونستم چكار بكنم. من بيجاره دوروز تموم درس و حواشي اون رو خونده بودم. تا بتونم به همه سوالات بچه ها جواب بدم. يكي هم نبود به من بگه .آخه دانشگاه كجا ؟مدرسه ي راهنمايي كجا؟ اونم توي حاشيه ي يه شهرستان .

تصميم گرفتم اون ساعت درس رو بي خيال بشم. كمي فكر كردم و شروع كردم تو كلاس قدم زدن از جلوي تخته سياه به طرف ته كلاس و برعكس.وقتي رو به بچه ها به طرف آخر كلاس مي رفتم. همه ساكت مي شدن . وقتي رو به تخته سياه و پشت به اونا حركت مي كردم كلاس به هم مي ريخت.رفتم ته كلاس . همه ساكت شدند. اونا پشتشون به من بود .همه احساس مي كردن زير كنترل قرار دارن براي همين ساكت مي شدن. فكري به سرم زد صندلي خودم رو بردم ته كلاس و اونجا نشستم.كلاس كاملا ساكت شده بود. .جرات نداشتم به اونا پشت كنم .چون كلاس مثل بمب مي تركيد. گفتم تمرين ها رو حل مي كنيم . كي تمرين ها رو حل كرده؟بياد پاي تخته اونا رو حل كنه.هيچكس صداش در نيومد.بلاخره يه نفر رو فرستادم پاي تخته و با هر خفت و خواري بود اون زنگ سپري شد.من هيچوقت فكر نمي كردم تو مدارس يه همچين وضعيتي باشه. زنگ خورد و من با يه حال خراب و اعصاب داغون وارد دفتر مدرسه شدم.معلم ها كه مي دونستم من تو چه جهنمي گرفتار بودم با يه لبخند تمسخرآميز پرسيدن .خوب كلاس چطور بود . منم خودم رو از تك و تا ننداختم و گفتم خوب يود. خوب بود.

يكي از اونها گفت : چطورتونستيد كلاس رو بدون شلاق كنترل كنيد؟ منهم چيزي نگفتم فقط لبخندي تحويل دادم .

اون يكي گفت خوب اينها جونن و حوصلشون زياده . دوباره زنگ خورد . اين دفعه بايد به كلاس ديگري مي رفتم.وضع اين كلاس از كلاس قبلي افتضاح تر بود ولي با تجربه ي ساعت قبل تونستم كلاس رو نسبتاً كنترل كنم.اصلا قيد درس رو زده بودم . با خودم گفتم اگه فقط اين كلاس رو ضبط و ربط بكنم شاهكار كردم.

اون ساعت هم بهر شكل گذشت. زنگ آخردوباره به كلاس اولي رفتم .اين دفعه علوم داشتند. من نمي دونستم آذري علوم هم درس مي ده . ديگه اصلا نگران درس نبودم.يه نگاهي به كتاب انداختم.يه كم در باره علوم صحبت كردم و كمي هم درس دادم. اونا آروم تر شده بود خستگي و گشنگي به اونا فشار آورده بود.و اونها رو بي حال كرده بود. سرو وضع بچه ها فقيرانه بوداونا متعلق به طبقات محروم اجتماع بودن .كمي درس دادم.ازشون پرسيدم. سوال يا اشكالي نداريد؟يكي دستشو بلند كرد و گفت آقا چرا شما ما روكتك نمي زنيد؟اقا همه ي معلم ها مارو مي زنن؟يه صداقت خاصي توي چهره و صداش بود؟گفتم آخه پسرجون براي چي من بايد شما رو بزنم؟ مگه شما حيونيد؟تازه حيونها رو هم نبايد زد. با تعجب به من نگاه مي كردند.اونا منو خيلي اذيت كرده بودن ولي من جداًاونا رو دوست داشتم و دلم براشون مي سوخت.اين نظام آموزشي به اونا خيلي ظلم كرده بود.نيم ساعت به اخر وقت مونده بود. گفتم هر كس مطلبي ، داستان خنده دار يا لطيفه اي يا هر چي دلش مي خواد بياد پاي تخته تعريف كنه.انگار دنيا رو به اونا دادي. خيلي خوشحال شدن.به ترتيب اومدن پاي تخته و داستا نها و لطيفه هاشون كه بعضي هاش خيلي جالب و خنده دار بود تعريف كردن. موقع تعريف كردن بعضي خيلي تيپ هاي جالبي داشتند . هوش، ذكاوت و هيجان عجيبي در نقل ماجراها داشتند.وقت به پايان مي رسيد. اونا پرسيدن اقا مي شه شما معلم ماباشيد؟ اونا اجازه خواستن قبل از اينكه زنگ بخوره .برن خونه . گفتم بذار امروز زودتر بفرسمشون برن .اونا از من پرسيدن شما خونتون اراكه؟ منم گفتم آره .ده دقيقه به زنگ مونده بود.گفتم مرتب بشينيد . دونه دونه بريد .اونهاخوشحال شدن و ساكت سر جاشون نشسته بودن . به ترتيب فرستادم رفتم .اونا رو از پنجره كلاس مي ديدم كه با دو از تو حياط خارج مي شن. همهشون رفتن. زنگ مدرسه خورد و من غرق در افكار خودم به طرف ايستگاه ميني بوس راه افتادم.تو ايستگاه يه ميني بوس پر از مسافروايستاده بود.بچه هاي كلاس هم دور و بر ميني بوس بودن.راننده ميني بوس ازمن پرسيد شما معلم اين بچه ها هستيد؟گفتم بله.گفت اين بچه ها منو با اين همه مسافر اينجا نگه داشتن و گفتن صبر كن آقا معلممون بياد.يه جاي خالي هم براي شما نگه داشتن.حق شناسي و صداقت در چهره يك يك اونها موج مي زد.باهاشون خداحافظي كردم.ازآاينه ميني بوس پشت ميني بوس رو مي ديدم.اونا چند متري هم دنبال ميني بوس دويدند . دوباره تو افكار خودم غرق شدم.

شب شومان

2010-11-29T23:53:00.000-08:00

ديشب مهمون روبرت و كلارا شومان بوديم.

بروشوركنسرت با يه جمله شروع مي شد كه مضمونش اين بود

زندگي پژمرده مي شود و به پايان مي رسد آنچه بجاي مي ماند موسيقي است..

مشابه آنچه فروغ مي گه: تنها صداست كه مي ماند....

يه شب رويايي بود براي من كه بشدت خسته بودم و به زور خوم را به سالن كنسرت كشوندم.

كنسرت شامل يه كوارتت* و كوينتت** زهي بود.

سه نوازنده از ارمنستان و دوتا از ايران كاري شنيدني را ارائه دادند.

خيلي از كنسرت هاي خوبي كه من تو اين سالها ديدم اونهايي بودن كه مخاطب كمي داشتن

***

همونطور كه ما به شعر كلاسيك خودمون مي نازيم و ادعاي فتح قله هاش رو مي كنيم.

بجرات مي تونم بگم گه در موسيقي كلاسيك هم اروپايي ها كار رو تموم كردند. بخشي از اين موضوع به ماهيت خود موسيقي و تلاش انها بر مي گرده و بخشي از اون به حواشي موسيقي كه حفظ حرمت و جايگاه اين موسيقي باشكوه هست. ( اين موضوع در عكس هايي كه براتون اورد م اومده).

دلم نيومد زندگي پر شور اين دو موزيسين بزرگ رو براتون نيارم.چند لحظه وقت بذاريد و اون رو بخونيد (به نقل از همشهري)

روبرت شومان یکی از آهنگسازان بزرگ دوره رومانتیک در موسیقی کلاسیک آلمان است. او در زندگی کوتاه و پررنج خود آهنگ‌هایی بسیار زیبا در قالب‌های گوناگون به یادگار گذاشته است. این آهنگساز ۲۰۰ سال پیش به دنیا آمد.

شومان تا دیرزمانی میان ادبیات و موسیقی مردد بود. مادرش پیانو می‌نواخت و به فرزند خود از هفت سالگی درس پیانو داد. پدر او ناشر و کتاب‌فروش بود و در خانه کتابخانه‌ای شایسته داشت. روبرت با عشق به ادبیات بزرگ شد. او خواننده‌ پرشور آثار ادبی بود، و خود نیز شعر می‌سرود و رمان می‌نوشت.

پس از مرگ پدر، روبرت شومان که در فکر تأمین زندگی خانواده بود، شهر زادگاه خود، تسویکاو را ترک کرد و برای تحصیل حقوق به لایپزیگ رفت.

در لایپزیگ موسیقی در همه جا حضور داشت و فلیکس مندلسون، آهنگساز نامی، مدیر امور موسیقی شهر بود. شومان در این شهر در برابر کشش موسیقی تاب و توان از دست داد. قریحه و استعداد هنری او بر "عقل معاش" چیره شد و او را یکسره به مسیر موسیقی انداخت. نخست به آموزش نوازندگی پیانو پرداخت و با این که دیر شروع کرده بود، پیشرفتی سریع داشت. رفته رفته به تصنیف قطعات کوچک دست زد، هرچند هنوز از موفقیت مطمئن نبود.

شومان به مباحث نظری نیز علاقه‌مند بود. به همراه معلم پیانوی خود، فریدریش ویک نشریه‌ای پایه‌گذاری کرد به نام "مجله جدید موسیقی"، که تا امروز در آلمان منتشر می‌شود. ویک استعداد و پشتکار شومان را سخت می‌ستود، اما وقتی باخبر شد که او به دخترش کلارا دل بسته است، به شدت خشمگین شد. او به هر ترفندی دست زد تا دلدادگان جوان را از هم دور کند. آنها دوران دلدادگی را با رنج فراق و دوری سپری کردند.

دلباختگان شیدایی

کلارا در ذکاوت و زیبایی سرآمد دختران شهر بود و پدرش عقیده داشت که روبرت شومان برای همسری او به اندازه کافی "شایسته" نیست. اما دو جوان از راه خود برنگشتند و به عشق خود وفادار ماندند. سرانجام هنگامی که کلارا به سن قانونی رسید، آنها موفق شدند با هم پیوند زناشویی ببندند.

آنها در سال‌های نخست زوجی بسیار خوشبخت بودند. کلارا در نقش کدبانوی خانه چند بچه به دنیا آورد و خانه را به خوبی اداره می‌کرد. او در عین حال تلاش می‌کرد کار موسیقی را در نوازندگی و آهنگسازی دنبال کند.

آثاری که روبرت شومان در نخستین سال‌های زناشویی با کلارا خلق کرده سرشار از عشقی نیرومند و آفریننده است. ترانه‌های آوازی، آثار مجلسی، کارهای پیانویی و سمفونی‌ها از عشق پرشور او حکایت دارند. روبرت شومان، پس از ناکامی‌های اولیه، سرانجام موفق شد به عنوان آهنگساز جایگاهی معتبر پیدا کند.

فلیکس مندلسون که مدیریت کنسرواتوار لایپزیگ را به عهده داشت، با شومان دوست بود و از او حمایت می‌کرد. اما موسیقی شومان در لایپزیگ خریدار زیادی نداشت. در این شهر مردم به آثار لودویگ فان بتهوون، فلیکس مندلسون و فریدریک شوپن علاقه داشتند. کلارا در هر فرصتی با اجراهای استادانه و ظریف یادآوری می‌کرد که همسر او نیز آهنگسازی بزرگ است.

در کرانه‌ راین

در سال ۱۸۵۰ شومان در چهل سالگی همسر و فرزندان خود را به دوسلدورف آورد و مدیریت ارکستر این شهر را به عهده گرفت. در نخستین آثار این دوره شور و نشاط او از موفقیت هنری در محیط تازه، شادابی از طبیعت سرشار حوزه‌ راین نمایان است و گواه آن سمفونی سوم اوست: سمفونی راینی.

اما دوران شادمانی شومان در کرانه‌ راین زودگذر بود. او به زودی به بحران روحی سنگینی دچار شد که انگیزه‌ واقعی آن تا امروز ناشناخته مانده است. در تمام اوقات با اندوه و افسردگی دست به گریبان بود. با وجود این بخشی از مهم‌ترین کارهای شومان در این مرحله پایانی شکل گرفته است: کنسرتوی ویولونسل، کنسرتوی ویولون، قطعه مس و قطعه عزای رکوئیم.

کلارا که هشت فرزند برای روبرت شومان به دنیا آورده بود، با پیکری ظریف و روحیه‌ای حساس، از قدرت روحی بالایی برخوردار بود، به گونه‌ای که توانست هم خانواده پرجمعیت را اداره کند و هم قریحه و استعداد هنری خود را پرورش دهد.

نشانه‌های پریشانی و جنون هرچه بیشتر در شومان آشکار می‌شد. یک بار به قصد خودکشی خود را به راین انداخت. او را از غرق شدن در رودخانه نجات دادند، اما جنون او درمانی نداشت. شومان دو سال آخر زندگی را در آسایشگاهی در بن گذراند.

روبرت شومان که در ۸ ژوئن ۱۸۱۰ به دنیا آمده بود، در ۲۹ ژوئیه ۱۸۵۶ در شهر بن درگذشت

* کوارتت زهی به گروه نوازندگان و یا قطعه موسیقی نوشته شده برای چهار ساز زهی، معمولاً شامل دو بخش برای ویلن [ویلن اول و دوم]، یک بخش برای ویولا و یک بخش برای ویولن‌سل گفته می‌شود.

** كوينتت زهی به گروه نوازندگان و یا قطعه موسیقی نوشته شده برای پنج ساز زهی وپيانو

دوئت ( دو نوازي) و تريو (سه نوازي)

ازمصايب معلم موسيقي

2010-11-27T01:14:00.000-08:00

تو كلاس موسيقي اتفاقات جالبي مي افته خيلي وقته دوست دارم اونها روبنويسم . چند بار تصميم گرفتم تو وبلاگ بنويسم . عكس بچه ها را بذارم در باره روحياتشون بنويسم . نقاشي هاشون رو بذارم از گفتگوها بنويسم.ولي هر بار بدلايلي اين كار ميسر نميشه.

***

محمد تقي مي گه هر چند وقت به موضوعي گير مي دي و ول كن هم نيستي حالا بند كردي به اريگامي!

دست از اين كار هاي بي حاصل بردار و برو دنبال يه لقمه نون حلال.

داستان اريگامي به سالها قبل برمي گشت. ولي هنوز معتقدم اين كار جالبيه.بخصوص ارتباطش رو با كلاسهاي موسيقي گفتم.

مشكلات زيادي در مسير آموزش موسيقي هست.

***

نگار شش سالشه.مي ره پيش دبستاني. تو كارش خيلي جديه. عالي كار مي كنه. هوش و گوش خوبي داره.

فقط با يكبار درس رو ياد مي گيره و اجرا مي كنه.

انگشتاش دقيقا پرده هاي ساز رو مي گيره.فقط بعضي از وقتا دست چپ و راست رو قاطي ميكنه . ولي در هر دو حالت بخوبي از عهده ي اجرا بر مي اد. نگار اصلا حرف نمي زنه.هميشه ساكته. هر سوالي ازش مي پرسي فقط مي خنده.اگه خيلي اصرار به پاسخ داشته باشي، مي گه نمي دونم.

****

ساسان هشت سالشه. كلاس دوم دبستانه. باهوشه و كم حوصله. به سرعت ياد مي گيره. اما اصلا حوصله ي تكرار نداره. يك لحظه قرار و آروم نداره. هر دفعه يه جاي بدنش درب و داغونه. آخرين بار سرش شكسته بود.

پرسيدم چي شده؟

گفت: آقا شكسته

چرا؟

اقا خورده به دندون همكلاسيمون.

آقا سرمون بخيه نخورد!

ولي دندون همكلاسيمون شكست!

***

دوست داشتم بدونم اين بچه ها چي گوش مي دن.

آخه توآموزش موسيقي خيلي مهمه!

گفتم نگار يه شعر كه دوست داري بخون.

خنديد.

اصرار كردم .

آخرش گفت نمي دونم.

****

ساسان همش مي گفت اقا بخونيم. ما بخونيم. بخونيم....

گفتم چي مي خواهي بخوني

آقا: سوسن خانوم

گفتم : نه نمي خوام بخوني.

گفت :پس اسمال آقا

گفتم : اين ديگه چيه؟

گفت: آقا جديده ! نشنيديد!

تو رو خدا بذاريد بخونيم!

آقا بخونيم بخونيم بخونيم!

گفتم :بخون

شروع كرد :

اسمال آقا!

سبيل سيا !

چشم بادومي!

پاشنه طلا!

اينجا نگار هم باهاش هم آوا شد

و باهم ادامه دادند:

مي خوام بيام خونه تون

بگم به ننه تون

مي خوام بشم زن پسرتون!

...

....

شعر طولاني بود. و اونا همچنان مي خوندن.

با تعجب به اونا نگاه مي كردم.

با چه دقت و جديتي اين جفنگيات را ياد گرفته بودن و ارايه مي دادن.

هم عصباني شده بودم هم خنده ام گرفته بود.

به چهره هاي اونا كه صداقت توش موج مي زد نگاه كردم.

گفتم .بچه ها كافيه!

نمي دونستم چكار كنم؟

با خودم گفتم با اين خزعبلاتي كه اين بچه ها گوش مي دن همه ي زحمات ما باد هوا مي شه.

***

درس اون روز نوايي ( آهنگ محلي خراسان) بود.

با سه تا نت سل ، لا، سي.

درس ساده و روان بود .

درس رو به ساسان ياد دادم .

و شعر اون رو براش خوندم.

گفتم : بجاي اون آهنگ اين رو با سازت تمرين كن.

نگاهي به من كردو گفت:

آقا اينا ديگه قديمي شده!!

ديگه نمي دونستم چه بكنم.

با تعجب و مثل برق گرفته ها بهش نگاه كردم!

***

راستي

به كجا مي رويم؟!!!

دست5

2010-11-17T23:27:00.000-08:00

اريگامي 4
اين هم سايت خوبيه من زياد در ياره اش توضيح نمي دم خودتون مراجعه كنيد مشابه سايت قبلييه .در سمت چپ سايت موضوعات هست كه با كليك روي اونها مي تونيد مراجعه كنيد و شكل ها رو بسازيد.

اين هم يه سايت ديگه. مشابه سايت قبلييه .در سمت چپ سايت موضوعات هست كه با كليك روي اونها مي تونيد مراجعه كنيد و شكل ها رو بسازيد.

هروقت احساس كرديد توي كار حسابي اوسا شديد به اين صفحه مراجعه كنيد. تعداد زيادي اريگامي جالب اينجا هست كه مي تونيد صفحه به صفحه اونا رو ببينيد واگه خواستيد درست كنيد با يه دياگرام كه مدل به مدل ترسيم شده

اينهم يه كتاب خوب آموزش تصويري اريگامي

(دانلود كنيد)

درنا كاغذي

فيلم اموزش درنا پرنده كاغذي(مربعي كردن كاغذ)

اموزش درنا ي كاغذي (تصويري)

مبناي اصلي براي درست كردن پرنده

اگه به اينكار علاقمند شديد منابع خوب ديگري هم هست بفرماييد تا اونها رو هم براتون بنويسم

شما هم ايده هاتون را بنويسيد.

دست4

2010-11-17T23:16:00.000-08:00

اريگامي 3

اريگامي(3)

در باره اريگامي زياد صحبت كردم. حالا بپردازيم به اصل مطلب.واقعيت اينكه كه مطالب زيادي تو اينترنت هست. تو خيلي از جاها مطالب پراكنده اي هست. تنها كاري كه من كردم اينه كه شما را از اين حستجوي غالبا بيحاصل خلاص كردم و چند تايي را كه بنظرم پربار تر اومد براتون انتخاب كردم.و به ترتيب از ساده به دشوار ميآرم.

با كمي دقت ، صبر ، حوصله و پشتكاربهمراه اريگامي اوقات لذت بخش و سرگرم كننده خواهيد داشت. ومن مطمئن هستم كه شما هم به اين كار علاقمند خواهيد شد. (روي هر قسمت كه دلتون خواست كليك بفرماييد).

اريگامي هاي ساده (SIMPLE ORIGAMI) را در اينجا ببينيد

روي هر عكس كه كليك كنيد. طرز ساخت را توضيح داده

يه قسمت هم براي پچه ها هستorigami for kidsكه اريگامي هاي ساده توش هست.

***

يه كمي كه راه افتاديد به سمت چپ سايت مراجعه كنيد. و هر موضوعي كه دلتون خواست مثل حيوانات پرنده ها و هواپيما و كشتي و.... درست كنيد.

بعضي از اشكال يه مبناي اوليه براي ساخت دارن اگه اونها رو خواستيد اينجا اونها رو خواهيد ديد. بطور كلي مبنا ها براي اريگامي را در اينجا ببينيد(سمت چپ صفحه)

دست(3)

2010-11-17T21:09:00.000-08:00

اريگامي(2)

اول از همه سري زدم به ويكيپديا

اُریگامی یا «هنر کاغذ و تا» یکی از کاردستی‌های محبوب ژاپنی است که امروزه در سراسر جهان طرفداران زیادی دارد

هدف این هنر آفریدن طرح‌های جالب از کاغذ با کمک تاهای هندسی است. معنای لغوی این واژه در زبان ژاپنی «تا کردن کاغذ» است و تمام مدلهای کاغذ و تا را در بر دارد، حتی آنهایی که ژاپنی نیستند. اریگامی فقط از تعداد کمی از تاهای گوناگون استفاده می‌کند، ولی همین تاها می‌توانند به روش‌های گوناگونی ترکیب شوند تا طرحهای متفاوتی ایجاد کنند.

هزاران دُرنای کاغذی

ده‌هزار دُرنای کاغذی، اهدائی دانش‌آموزان ژاپنی به یادوارهٔ هیروشیما

"ساداکو ساساکی" در زمان انفجار بمب اتمی در هیروشیما نوزادی بیش نبود. او در سن ۱۲ سالگی از سرطان خون که بدلیل اثر تششعات رادیواکتیو بوجود آمده بود، جان سپرد. او این افسانهٔ ژاپنی را شنیده بود که اگر کسی هزار درنای کاغذی بسازد خدایان یک آرزوی او را برآورده می‌کنند. پیش از مرگ، وی بیش از هزار درنا را با تا کردن کاغذ ساخت

امروزه بچه‌ها در تمام ژاپن (و حتی سراسر کرهٔ زمین) هر روز، با امیدی جهانی برای صلح، به تا کردن کاغذ و ساختن درناهای کاغذی ادامه می‌دهند و آن‌ها را به مقبرهٔ «ساداکو» می‌فرستند.

مرغ ماهیخوار در نظام نشانه‌های آسیایی نماد طول عمر نیز هست.

ده‌هزار دُرنای کاغذی، اهدائی دانش‌آموزان ژاپنی به یادوارهٔ هیروشیما

دست(2)

2010-11-16T01:46:00.000-08:00

حدود سي سال پيش از مقابل دانشگاه يه كتاب كوچيك خريدم به اسم اريگامي.

اريگامي (كاغذ و تا) هنرژاپني بود. اين كتاب تقريبا تمام وقت من رو در مدت يك ماه اشغال كردو من رو تحت تاثير خودش قرار داد.

تو مقدمه ي كتاب نوشته بود.يه پزشك متخصص و جراح قلب ژاپني داشت براي بچه ي خودش با كاغذ اشكالي رو درست مي كرد. يه امريكايي كه مدير شركت تبليغاتي سيگار هاي مارلبرو بود بهش اعتراض مي كنه و مي گه چرا شما وقت گرانبهاي خود را صرف اين بازيچه ها مي كنيد؟!

اين مقدمه ي جالب منو ميخكوب اين كتاب كرد. مدت يكماه همه ي اشكال كاغذي رو با دقت ساختم واز اين هنر زيبا و جالب به حيرت افتادم.البته تو دوران كودكي يه چيز ايي با كاغذ درست مي كرديم .ولي فكر نمي كردم تو يه نقطه از دنيا تا اين حد روي اين هنر كار كرده باشن. خلاقيت ، تخيل و معماري ظريف اين اشكال براي من بسيار جالب بود.كار كرد و مهارت انگشتان تو اين هنر بي نهايت موثر بود.

به اين كار علاقه مند شده بودم ولي در اون ايام هر چقدر جستجو كردم كتاب ديگه اي پيدا نكردم .تواين سالها گهگاه با كاغذ براي بچه ها يه چيزايي كه يادم مونده بود درست مي كردم. بچه ها هم از اين كار خيلي خوششون مي اد. اخيرا به اين فكر افتادم تا از اينترنت كمك بگيرم و ببينم تو اين سالها كه من از اريگامي دور افتادم چه اتفاقاتي افتاده.نتيجه ي كار حيرت آور بود.

جستجو روي كلمه يorigamiنتيجه اش معرفي 9490000سايت بود و از اون جالب تر كلمه ي اريگامي نتيجه اش معرفي 3610000 سايت بود.

يعني اينكه هنر ياد شده تو ايران هم از اقبال خوبي بر خوردار بوده.

***

هنر اريگامي رشد زيادي كرده و اشكال زيادي با طراحي و معماري پيچيده درست شده.

چند روزي راجستجو كردم سايتهاي زيادي رو پيدا كردم. و كتابهاي زيادي روبررسي كردم و دوباره كار رو شروع كردم. واقعيت اين بود كه اريگامي خيلي پيشرفت كرده بود. پيدا كردن نقطه شروع قدري مشكل بود. ولي من تقريبا سرنخ ها رو پيدا كردم و مسير را تا حدي هموار كردم

و مي خوام طي چند پست براي شما بنويسم.

به نظر من اريگامي علاوه بر تقويت مهارت انگشتان و قوه ي تخيل نقش خوبي در ايجاد آرامش دارد.

اگه شما هم به اين كار علاقمند هستيد مي تونيد كار را شروع كنيد.

دست(1)

2010-11-15T22:59:00.000-08:00

چند وقته نكته اي تو كلاسهاي موسيقي ذهن منو مشغول كرده

ضعف در كاركرد انگشتان بچه ها.

يعني انگشتا آموخته نيستن وكارايي ندارن.

موقع نوازندگي رابطه دقيق و پيچيده اي بين كاركرد ذهن و انگشتان وجود داره. اين رابطه رو مي شه تقويت كرد.

قديما از انگشتا بيشتر استفاده مي شد.كارها بيشتر دستي بودوانجام كارها تا حد زيادي وابسته به مهارت انگشت ها بود.

سفالگري و مسگري و دوزندگي وبنايي وكفاشي و جوال دوزي وسبد بافي و زنبيلبافي و چيني بند زني و لحاف دوزي و.... بامردا بود.

خانمها هم تو روستا آرد رو خمير مي كردن و نون مي پختن. شير مي دوشيدن.بافندگي مي كردن از پارچه بگير تا پلاس و قاليچه و جاجيم و... وانواع كارهاي دستي مثل قلاب بافي يا بافتن ژاكت با دو ميل و....

بچه ها هم كه انواع بازيها مثل بادبادك(سازي) بازي و يقل دوقل و.....مشق نوشتن با قلم ريز و درشت و كشيدن رسم در درس رياضي.

همه و همه مجبور بودن از انگشتا كار بكشن. و انگشتا هم حسابي كاري بودن. بعضي كه با ذوق و سليقه بودن . كارهاشون خيلي خوب از آب در مي اومد.مثلا ژاكت رو خيلي خوشگل يا تر و تميزتر مي بافتن. مثلا مي گفتن از هر انگشتش هنر مي باره .مثلا اسمش رو مي ذاشتن زرين پنجه و....

****

تغيير در روشهاي زندگي تقريبا كارها دگرگون كرده . خيلي هم بد نيست . اگرهم هست گزيري نيست.

اما با تنبلي انگشتامون چه بكنيم؟!

گنجور

2010-11-14T04:37:00.000-08:00

گنجور

هفته ي گذشته به سايتي برخوردم كه برام خيلي جالب بود.
گنجينه اي از اشعار شعر كلاسيك ايران
با طراحي بسيار خوب
همراه با قابليت جستجو روي اشعار
قابليت معناي واژه با استفاده ازفرهنگ دهخدا
وزن شعر
حواشي نوشته شده براي شعر

به نظرمن كاري بزرگ و جالب اتجام شده
اگه دوست داشتيد سري به اين سايت بزنيد
كلمه اي رو جستجو كنيد.
وساير قابليت هاش رو ببينيد.

گنجور

مراسم شمع فوت کنون!

2010-11-10T12:48:00.000-08:00

الان که دارم این پست رو می نویسم 20 آبان ماه تازه شروع شده. فقط 20 دقیقه از آغاز این روز گذشته.

پس بیاید تو همین لحظه های آغازین امروز، تولد یه نفر رو تبریک بگیم.

و اون شخص کسی نیست جز، شاداب عزیز.

شاداب جان تولدت مبارک باشه.

همه امیدواریم که هر روزت بهتر از دیروزت باشد و خنده بر لبانت جاری و دلت از غم خالی.

تولدت مبارک

خاطره از آقای شترنگ

2010-10-12T05:48:00.000-07:00

جيگر خورون

حمید پسریکی ازاقوام، همبازي كلاس اول ابتدایی من بود. اونها امكانات و موقعيت بهتري داشتندوحمید تنها بچه ي خانواده وتقریبا در رفاه بود. بیشتراوقات من خونه ی اونا بودم.باهم بازي مي كرديم ومدرسه مي رفتيم حمید شش ماه از من بزرگتر بود.

يك روز داداشم به همراه حاج محمد(پدرحمید) يك سه چرخه ي خوشگل آبي رنگ آوردندكه عقبش يه سبد داشت، يك زنگ هم رو دسته اش بود. وقتي مي زدي دل آدم برای صداش غش مي رفت و از همه مهمتر داراي زنجير بود و با ركاب زدن راه مي رفت .

در گوش حمید چيزی گفتند و به من هم رساندند كه اين سه چرخه ي خوشگل كرايه اي است. چند روزي گذشت اما كرايه ي اون تموم نشد. هر روز كنار حياط دل هر بينده اي را آب مي كرد . من كه خيلي خوشحال بودم چه رسدبه حال حمید . خیلی دوست داشتم سوار اون سه چرخه بشم.بندرت می تونستم سوار بشم . ولي بيشتر مواقع تو سربالايي ها مسئول هل دادن اون بودم .اون سوار بر سه چرخه و من مشغول هل دادن.

***

چند محله بالاتر يه دوره گرد چهارپايه اي داشت و روش يه سيني وداخل اون انواع تنقلات از جمله نقل كردي، كه من نخورده عاشق اون بودم . چراكه داخل يه زرورق قرمز مخروطي پيچيده شده بود و و هر رور به من چشمك مي زد . اون روز با سه چرخه رفتيم. مجبد يك ريال تخمه ي آفتابگردان خريد من می خواستم نقل كردي بخرم ولي حمید گفت بد مزه است . من عاشق اون زر ورق خوش آب و رنگ شده بودم و خریدمش. اومديم خانه دلم نمي اومد بازش كنم ولي طاقتم بسر رسيد بازش كردم ديدم رنگش سفيده و قرمزي اون مال زرورقشه . چندتا گذاشتم دهنم كه انگار دنيا سرم خراب شد حتي براي يك لحظه قادر به نگهداشتن اون در دهان نبودم بسرعت اونو تف كردم و مورد تمسخر حمید قرار گرفتم. حمید مشت مشت تخمه هاي خود را مغز مي كردو در هنگام خوردن سرش را تكان مي دادو به به مي كرد و مرا می چزاند!

*****

هر سال تعدادی كولي در محله ی چاپارخونه چادر مي زدند و ضمن فروش ابزار دست ساز، طبابت هم مي كردند بيشتر مراجعین براي واكسن آبله و گرده پیش اونها می اومدند.

من و حمید رو پیش اونا بردند.

من از واكسن ترسي نداشتم. بازوي مرا بالا زدند و خانم كولي يك سوزن زنگ زده را داخل يك قوطي كرد و چند خط كوچك روي بازوي من انداخت.

ولي گرده خيلي سخت بود . مرا خواباندند بطوري كه سرمن روي پاي زن كولي بود مادرهم به كمك اونا اومد ومرامحکم نگهداشته بود. وقتي از پايين به زن كولي(با آن خال كوبی ها و زيورآلات ودستهای حنایی )نگاه مي كردم ترس وجودم را مي گرفت .

زن کولی پر خروس را به ماده ايي زد و آن را تا ته توی دماغ من فرو كرد و چرخاند . خدا مي دونه چه حالي به من دست داد. در حين درمان مرتب عطسه مي كردم. درآخرکارخانم دکتر! پر را در اورد و يهو دستش را باز كرد وچند تا دانه عينهو نخود را نشان مادرم داد و گفت:اینها را از تو مغزش در آوردم.هر چي تعداد اونا بيشتر بود مادرم پول بيشتري مي دادو خدا را بيشتر شكر مي كرد كه از خطر جستم!!!

****

بيشتر روزها موقع غروب، حمید دو ريال به من مي داد برم از جگركي مش موسي براش يه سيخ جگر بخرم.

بهش مي گفتم چراخودت نميري؟

مي گقت خجالت مي كشم.

مش موسي دوست بابامه وفكر مي كنه ما فقيريم كه فقط يه سيخ مي خريم !

آخه اونا پولدار بودن . کسر شان خودش می دونست که بره تو جیگرکی و یه سیخ جگر بخوره.

بهر حال وظيفه ي من رفتن به جگرکی و تهیه ی جگر برای حمید بود.

من می نشستم روي صندلی پشت میز و یه سیخ جگر سفارش می دادم.بعد از اینکه جگر آماده می شد. طبق نقشه ي حمید، من بايد به مدت ربع ساعت اونجا مي نشستم و الكي دهانم را باز و بسته مي كردم و وانمود مي كردم که دارم جگر مي خورم.

و در یک لحظه که آقا موسی مشغول کار می شدو غفلت می کرد. به سرعت جگر را با نون زير پيراهنم قایم می کردم و از مغازه بیرون می آمدم وبه حمید می دادم و اون مي خورد.

بخاطر عشقی که به سه چرخه داشتم ، ناگزیر از اجرای اوامر حمید بودم.

اين ماجرا در هفته چند بار اتفاق مي افتاد. اجرای این نمایش واقعا برام سخت بود. هرچند حمید دوستم بود و يك لقمه از اون جیگر را به من هم مي داد.

ولي يك سيخ كه چه عرض كنم اگه صد سيخ هم به من می داد به انجام اين كار نمي ارزيد .

يك روز طبق معمول رفتم و سفارش يك سيخ جگر را دادم وقتي آماده شد مش موسي اومد پیش من . مرا از روي صندلي بلند كرد جگر را گذاشت زير پيرهنم و گفت برو بيرون مغازه، بعد الكي بخور!!!

خيلي خجالت كشيدم ولی در دل از مش موسي قدرداني مي كردم

که کارم روآسون کرده بود

درخت(1)

2010-10-11T22:57:00.001-07:00

به دوست سفر کرده......*

تو کتابهای دوره ی مدرسه یه شعری می خوندیم

از ناصر خسرو:

بسوزند چوب درختان بی بر

سزا خود همین است مر بی بری را

معنی:

چوب درختان بدون میوه را می سوزانند.

سزای بدون میوه بودن همین است.

اون موقع که مدرسه می رفتیم مثل یه قانون نظامی اون را خوندیم و پذیرفتیم هر چیز بی خاصیت(میوه) باید نابود بشه.

بعدها که بزرگ تر شدیم .

این شعر سعدی را با آواز زیبای شجریان شنیدیم.

تنگ چشمان نظر به میوه کنند

ما تماشا کنان بستانیم

هر چه گفتیم جز حکایت دوست

همه عمر از آن پشیمانیم.

بالاخره چه کنیم؟

درخت را به خاطر میوه اش دوست داشته باشیم

یا به خاطر درخت بودنش.

نمی خوام لفظ زیبایی را بکار ببرم.

****

تو کویر و بیابونهای تفتیده

درختان طاق و گز می رویند.

این درختا نقش زیادی در تثبیت شن دارند و از فرسایش خاک جلو گیری می کنند.

همه وجودشون رو تو خاک فرو می کنند و با چنگ و دندون از اون محافظت می کنند.

اونها درختان تنهایی هستند. با فاصله های زیاد از هم دیگه

تک و تنها در سخت ترین شرایط اب و هوایی

تو تابستون های جهنمی در هوای آتش گرفته

ود ر سوز و سرمای سخت زمستان

تنهای تنها

ایستاده و پایدار

و کار خودشون رو عالی انجام می دهند.

***

درخت

تو قامت بلند تمنایی ای درخت

همواره خفته است در آغوشت آسمان

بالایی ای درخت

دستت پر از ستاره و جانت پر از بهار

زیبایی ای درخت

وقتی كه بادها

در برگ های در هم تو لانه می كنند

وقتی كه بادها

گیسوی سبز فام تو را شانه می كنند

غوغایی ای درخت

وقتی كه چنگ وحشی باران گشوده است

در بزم سرد او

خنیاگر غمین خوش آوایی ای درخت

در زیر پای تو

اینجا شب است و شب زدگانی كه چشمشان

صبحی ندیده است

تو روز را كجا؟ خورشید را كجا؟

در دشت دیده غرق تماشایی ای درخت

چون باهراز رشته تو با جان خاكیان

پیوند می كنی

پروا مكن ز رعد

پروا مكن ز برق كه بر جایی ای درخت

سر بركش ای رمیده كه همچون امید ما

با مایی ای یگانه و تنهایی ای درخت

سیاوش کسرایی

* اول این نوشته را در بخش نظرات نوشتم

بعد دیدم خیلی ریزه و نتونستم بخونم به ناچار توی این پست نوشتم.

دو کلمه حرف حساب!

2010-09-29T10:58:00.001-07:00

سلام به همه.

امشب دو تا حرف دارم. اولیش یه کم یه جوریه! دومیش پیشنهاد برای راه اندازی یه جشنوارست!

حرف اول:

می خوام اول حرفم رو با یه ضرب المثل دست ساز ِ خودم شروع کنم.

"می گن، آسمون ما ماه نداشت، ابری هم شد!" حالا این ضرب المثل من در آوردی حکایت حال منه! تو تابستون که هیییییچ کدوم از بچه های دهه شصتی و هفتادیمون به وبلاگ نیومدن و حتی یه سلام هم تو نظرات ننوشتند، چه برسه به نظرات مفصل و دنبال کردن مداوم. حالا که فصل مدرسه ها هم شده و دیگه هیچی! ابری هم شد!
(البته شاداب بعضی وقتا به صورت انفجاری می اومد!)

حالا روی صحبتم با دوستای هم سنمه. کیارش، فرزان، شباهنگ، محمدتقی، مهتاب، شادی و ... . قبول! من می دونم همتون سرتون شلوغه، یا شاید دسترسی آنچنانی به اینترنت نداشته باشید. اما جان ِ من، جان ِ امیر حسین، اگه یه روزی، یه وقتی یه ساعتی رفتید سایت دانشگاه، یا خونه ی فک و فامیل اینترنت پیدا کردید، یه سری به ما هم بزنید. حتی اگه در حد یه سلام باشه. یا اگه می آید، اعلام حضور کنید که بدونیم باهامون هستید، حتی با یه نظر ِ خالی ِ بدون متن هم می شه اعلام حضور کرد...

خلاصه اینکه من خیلی دوستتون دارم. شاید در قالب کلمات نتونم احساس واقعیم رو به نمایش بذارم، اما بدونید، چیزی فرا تر از یه دوست معمولی برام هستید... هم شما و هم کسایی که فعالن (دایی رضا، خانم ایازی، ناهید خانم) رو غیر قابل توصیف دوست دارم... مثل یه فامیل نسبی می مونید برام. (نه حتی سببی)

خلاصه اینکه خیلی دلم می خواد اسم های قشنگتون رو اینجا ببینم. بار ها گفته ام و بار دگر می گویم، که هرجایی هم که تو وبلاگ به مشکل بر خوردید بهم زنگ بزنید یا اس ام اس بدید، حتما کمک می کنم.

حرف دوم:

یه جشنواره! بیاید نوستالوژی هامون (خاطرات دوران کودکی یا جوانیمون) رو بنویسیم (چه تلخ و چه شیرین)، یا چیزهایی که از بچگی دوست داشتیم و هنوز هم این علاقه از بین نرفته رو اینجا بیان کنیم. این جشنواره بازنده نداره. همه برنده هستن و از همه ی کسایی که توی این جشنواره شرکت کنند تو یه گردهمایی صمیمی تقدیر به عمل می آد. فرصت این جشنواره هم تا سه شنبه 28 مهر ماه هست و از شرکت کننده ها ، جمعه 30 مهر ماه در یک گردهمایی تقدیر به عمل می آد.

جمعی از بچه های سایبان!

من امیرم!

2010-09-26T07:54:00.000-07:00

من امیرم

لیک

بی مکنت و مال

بی تختی و تاجی ز طلا مالامال

من امیرم

لیک

هنگام غذا بره ی بریان نخورم

به غلامان سرایم نیز فرمان ندهم

یا به هنگام بهار،

با سمندی پی آهو ندوم....

من امیرم،

همه ی دار و ندارم ز جهان لبخندیست

که دمادم،

شب و روز،

بر لبانم جاریست

و به قول سهراب

«خرده هوشی دارم

سر سوزن ذوقی»

همه ی ثروت و مالم، دلم است

که پر از مهر شماست....

خانه ام هم ساده ست:

سایبانیست

که آرامگه مهتاب است

و شب و روز در آن خوشبختم

من امیرم

همه ی مال و منالم این است

و از آن خرسندم

لیک تا روز قیامت

«آرزویم این است:

نرود اشک در چشم تو هرگز

مگر از شوق زیاد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه ی هر روز تو عاشق باشی.....»

گفتگوی تلفنی

2010-09-22T22:20:00.000-07:00

دیروزآخرین روز شهریور بود.همه در تدارک اول مهر و مدرسه ی بچه ها

حوصله ام سر رفته بود با خودم گفتم زنگی به دوستان شاعر بزنم و احوالی از اونا بپرسم

اول زنگی زدم به فردوسی. بعید می دونستم خونه باشه حتما در گیر خرید لوازم التحریر برای خودش و بچه ها بود. گوشی و برداشتم و شماره رو گرفتم زنگ اول و دوم و سوم و چهارم و پنجم ….

بالاخره تلفن رفت رو پیغام گیر و صدای رسای فردوسی بلند شد.

نباشم من امروز اندر سرای
که رسم ادب را بیارم به جای
به پیغامت ای دوست، گویم جواب
چو فردا بر آید بلند آفتاب

پیام خودم را گذاشتم و گوشی را قطع کردم.

****

شماره ی خیام رو گرفتم.آخر شهریور فصل انگورو شراب و رونق کوزه گران است.گفتم حتما برای تهیه شراب به دنبال کوزه است.

حدس درست بود.پس از چند زنگ تلفن رفت رو پیغام گیر وصدای خیام به گوش رسید.

این چرخ فلک عمر مرا داد به باد
ممنون توام که کرده ای از من یاد
رفتم سر کوچه منزل کوزه فروش
آیم چو به خانه پاسخت خواهم داد!

****

تو دفتر تلفن دنبال شماره ی مولانا می گشتم مدتی بود بهش زنگ نزده بودم.بالاخره شماره اش را پیدا کردم . تلفنش هفت شماره ای بود یه عدد به اولش اضافه کردم.

هوای خوب این روزها و جشن مهر گان او را هم رقصان کرده

برای رقص رفته بودخانقاه

تلفن رفت رو پیغام گیر

بهر سماع از خانه ام رفتم برون.. رقصان شوم
شوری برانگیزم به پا.. خندان شوم شادان شوم
برگو به من پیغام خود..هم نمره و هم نام خود
فردا تو را پاسخ دهم..جان تو را قربان شوم

*****

زنگ بعدی به حافظ

اونم رفته بود پیک نیک لب جوی رکن آباد

رفته ام بیرون من از کاشانه ی خود غم مخور!
تا مگر بینم رخ جانانه ی خود غم مخور!
بشنوی پاسخ ز حافظ گر که بگذاری پیام
زآن زمان کو باز گردم خانه ی خود غم مخور !

****

گفتم هر کس خانه نباشد باباطاهر در خانه است. خانه ی بابا رو گرفتم بعد یادم اومد همیشه در این موقع از سال بابادر صحرا به دنبال هیزم برای زمستان است . همدان زمستانهای سختی داشت . حدسم درست بود

صدای بابا از پیغام گیر بگوشم رسید.

تلیفون کرده ای جانم فدایت
الهی مو به قربون صدایت
چو از صحرا بیایم نازنینم
فرستم پاسخی از دل برایت

****

دیگه کلافه شده بودم فقط شترنگ مونده بود بهش تلفن زدم

با اولین زنگ گوشی رو

برداشت و کلی با هم گپ زدیم.

نسبیت در زندگی روز مره یا وقتی امیر حسین شب خوابش نمی بَرَد!

2010-09-20T11:58:00.001-07:00

نمی دونم چقدر با قانون نسبیت انیشتین آشنا هستید، اما مطمئنم که همه حداقل اسمش رو شنیدید. وقتی که به خور رفته بودیم، شروع کردم به خوندن کتاب "جهان در پوست گردو" نوشته ی "استیفن هاوکینگ". در مورد نسبیت توضیحات جامع و در عین حال قابل فهم برای شخصی با اطلاعات من داده بود. در واقع نسبیت می خواد این رو برسونه که هیچ قانون ثابتی تو دنیا وجود نداره. مثلا حتی چیزی به نام زمان ثابت جهانی هم وجود نداره. یعنی هر کس زمان مشخص ِ خودش رو داره و حتی سرعت تغییر زمان هم برای افراد مختلف متفاوته. یعنی مثلا شاید یک ثانیه ای که برای من می گذره از نظر طولی بیشتر یا کمتر از یک ثانیه ای باشه که بر شخص دیگری گذشته. (اگه داستان برادران دو قلوی انیشتین رو خونده باشید می تونید این مفهوم رو دقیق تر متوجه بشید)

حالا چرا من قانون نسبیت رو توضیح دادم؟

حقیقت امر اینه که من شبهایی که خوابم نمی بره به سقف اتاقم خیره می شم و سعی می کنم مشاهدات پیرامونم رو با آموزه هام مخلوط کنم، تطبیق بدم و یه معجون از آموزه ها و تجربیاتم برای خودم درست کنم. چند شبی هست که نسبیت بدجوری ذهنم رو مشغول کرده و سعی داشتم یه جوری این نسبیت رو تو زندگی روزمره ام وارد کنم. و پس از چند شب و بررسی چند بعد از زندگی روزمره ی خودم و انسان های پیرامونم تونستم قانون نسبیت انیشتین رو به چشم در زندگی روز مره ببینم و با گوشت و خونم لمس کنم.

حقیقتا نسبیت فقط در مفاهیم پیچیده ی فیزیکی ِ فضا زمان نیست. بلکه در زندگی روزمره ی ما آدم ها هم وجود داره. در زندگی ما هیچ مفهوم ثابت و پایه ای تعریف نشده و همه چیز نسبی هست و برای آدم های مختلف متفاوته.
مثلا یک چهره. نمی شه مشخصا گفت که این چهره زیباست یا زشت. زیبایی یا زشتی نسبت به انسان های مختلف و از دیدگاه های مختلف متفاوته. پس می شه گفت زیبایی یه چیز نسبی هست. نه تنها زیبایی بلکه نوع پوشش هم از این قانون مستثنی نیست. یه مثال می زنم. چند وقت پیش که به دفتر خانم ایازی رفتم، با مهتاب بر سر یک پوشش زیبا برای آقایون صحبت کردیم. به نظر مهتاب پیرهن یقه دار ِ مردونه با شلوار رسمی و کفش واکس خورده زیباست. اما دقیقا شاداب نظری مخالف این رو داشت. به نظر شاداب تیپ جین زیبا تر به نظر می رسه! پس دقیقا نمی شه گفت کدوم لباس زیباست یا کدوم لباس زشته و می شه نتیجه گرفت که لباس زیبا یک مفهوم مستقل و ثابت نیست و نسبت به انسان های مختلف ، متغیره!

یا در مورد برداشت انسان های مختلف از یک موضوع واحد. دو سه روز پیش فیلمی گرفتم به نام INCEPTION . این فیلم در مورد عالم رویا ساخته شده بود و سعی داشت راه های نفوذ به رویا از طریق تکنولوژی رو نشون بده. من به چشم خودم دو برداشت کاملا متفاوت از این فیلم رو دیدم. پدرم عقیده داشت که این جور فیلم ها فقط باعث ناهنجاری و مغشوش شدن ذهن می شه و اصلا بهتره که آدم اینطور فیلم ها رو نگاه نکنه. اما عده ی دیگری هم بودن که این فیلم رو یک پل و یک انگیزه برای پیشرفت علم و ساخته شدن ابزار های خواندن رویا، معرفی می کردند و معتقد بودند که اگر کارگردان ها بیشتر به سمت ساخت اینگونه فیلم ها رو بیارن، می تونن تحول عظیمی در علم به وجود بیارن!

خیلی موارد هست که می شه تو زندگی روز مره پیدا کنیم که اثباتی بر قانون نسبیت انیشتین و تعمیمی بر گستره ی قلمرو این قانون هست. فقط باید با دیدی منتقدانه به دور و اطراف نگاه کرد. از نسبیت در زیبایی، سرعت، بلندی و .... گرفته تا نسبیت در فضا-زمان.

در آخر من یه نتیجه هم گرفتم. نتیجه گرفتم که باید در صحبت های روز مره ام تغییرات اساسی ای ایجاد کنم. نباید در مورد پیرامونم نظر یا حکمی کلی بدم.... نتیجه گرفتم که باید برای توصیف یک شیء یا اتفاق حتما عبارت "به نظر من" یا "از دیدگاه من" رو اضافه کنم... باید به جای جمله ی "این فیلم بد است" بگویم "من از این فیلم خوشم نمی آید" یا به جای "این رشته ی دانشگاهی خوب است" بگویم "من این رشته ی دانشگاهی را دوست دارم". یا .....

-----------

پینوشت:
1- نمی دونم چرا این رو نوشتم! یا به دلیل علاقه ی شدید من به فیزیکه که سعی دارم همه چیز رو به فیزیک ربط بدم، یا به خاطر بی خوابی!
2- من فیلم های ترسناک، علمی تخیلی و مغز و اعصاب رو دوست دارم، تیپ رسمی رو هم به تیپ اسپرت و جین ترجیه می دم! فقط تابستونا چون خیلی عرق می کنم مجبور می شم تیشرت بپوشم. وگرنه زمستون شدیدا پایه ی رسمی پوشی هستم!
3- از این به بعد یک روز در ماه من یه برنامه هایی دارم. در راستای تحکیم وحدت جمع دوستانمون!
4- اگر این پست پریشان نامه شد ببخشید. به قول پدربزرگ :"گر به هم برزده بینی سخنم عیب مکن***که مرا محنت ایام به هم بر زده است"

2010-09-14T23:42:00.000-07:00

پرواز پرویز

2010-09-11T08:41:00.000-07:00

پرویز مشکاتیان - ناصر فرهنگفر
سال 1371 خورشیدی (1992 میلادی) در مرکز تاریخی شهر میلان
عکس از: محسن کثیرالسفر
به نقل از وبلاک موسیقی ما

وقتی همه خوابند!!!

2010-09-08T23:44:00.000-07:00

وقتی در مقطع پیش دانشگاهی تحصیل می کردیم، بعد از عید نوروز ، تقریبا اکثر معلم ها درسهاشون رو تموم کرده بودند و ما وقت خالی زیادی برای مطالعه داشتیم. از ساعت 7 صبح تا 8 شب در مدرسه درس می خوندیم. البته نه یک سره! از ساعت 12 تا 2 فرصت داشتیم که ناهار بخوریم و یک ساعت هم بخوابیم. اینطوری بعد از ظهر با انرژی بیشتری درس می خوندیم.

یکی از این روزهای بهاری از 23 نفری که بودیم، 22 نفر (که شامل من هم می شد) بعد از نهار اصلا میلی به خواب نداشتیم. یعنی بیشتر از خوابیدن، احساس می کردیم به یک سرگرمی برای تغییر

روحیمون نیاز داریم. از طرفی اون کسی که خیلی خوابش می اومد و رفت که بخوابه ، از دوستانی بود که خیلی خیلی خودش رو دست بالا می گرفت و ما رو به چشم عاقل اندر سفیه نگاه می کرد!

خلاصه... ما همینطوری در فکر جور کردن یک تفریح و خنده برای خودمون بودیم که ناگهان علی (همون دوستی که خودش رو از دماغ فیل افتاده می دونست) رو دیدیم که حسابی خوابیده و خر و پفش هواست....

رضا گفت من یه فکری دارم! و فکرش رو با ما در میون گذاشت و ما در حالتی که نیشمون تا بناگوش باز شده بود و چشمهامون مثل برق آسمان برق می زد، باهاش موافقت کردیم.

بدون معطلی هممون از هم جدا شدیم تا وسایلمون رو بگردیم که یک لیوان یا بطری نوشابه ی کوچیک پیدا کنیم. بعد از سه چهار دقیقه همه ی بچه ها دور هم جمع شدن. اون هم مسلح به سلاح لیوان و بطری نوشابه!

یه کم صبر کردیم و به صورت همدیگه نگاه کردیم که مطمئن شیم همه از این کار رضایت دارن. چشمای همه برق می زد و نیششون تا بناگوش باز بود. اینقدر که علی خودش رو دست بالا می گرفت و حرص همه رو در می اورد، انگار که همه ی بچه ها منتظر روز انتقام بودند. از 22 نفر موجود، هیچ کس اظهار نارضایتی نمی کرد.

من که همه رو خوب برانداز کرده بودم و مطمئن شده بودم که همه مشتاق انتقام گیری هستند، بدون معطلی گفتم: «زود باشید بریم تا مدیر بویی نبره!» و بچه ها سریع برگشتند و از سالن مطالعه خارج شدند.

به حیاط رفتیم و از آبخوری تمام لیوان ها و بطریهامون رو پر کردیم....

سلاح ها رو پشت سرمون قایم کردیم تا کسی نبینه آروم آروم عرض حیاط رو به مقصد سالن مطالعه طی می کردیم که من گفتم: «بچه ها! حال نمی ده فقط خیسش کنیم! الان گرمه زود خشک می شه! یه کار دیگه بگید!» بدون معطلی حمید گفت:«آب قند!!!» و چشماش آنچنان برقی زد که تمام چشمان ما را به خود خیره کرد....! همه گفتیم:«آب قند؟» چشمانمان را گرد کردیم... کمی مکث کردیم و ادامه دادیم :«ایول!!!»

حمید به من گفت: «امیر حسین ! علی آقا (مستخدم مدرسه) با تو رفیقه! برو ازش یه عالمه قند بگیر بیار!»

قبول کردم و به آبدار خونه رفتم. از علی آقا خواستم که یه کیسه قند به ما بده. علتش رو ازم پرسید. نمی دونستم چی بگم. اما سریع مهار فکرم رو دستم گرفتم و گفتم : «بچه ها فلاسک چایی اوردن می خوایم چایی بخوریم قند نداریم!» علی آقا یه کم نگاهم کرد و بعد راضی شد که بهم یه کسیه قند بده.

کیسه رو گرفتم و سریع دویدم سمت سالن مطالعه تا کسی بین راه مچم رو نگیره! اینقدر نیشم باز شده بود که نزدیک بود لب هام از دو طرف پاره شه!

وقتی رسیدم، قند ها رو گذاشتم رو یکی از میز ها و بچه ها سریع آب قند درست کردند. البته نه یه آبقند معمولی! آبقند اشباع شده. غلیظ ِ غلیظ! اونقدر شیرین بود که دلِ من را که شیرینی خورِ مدرسه بودم هم می زد! و اونقدر چسبناک که می شد به جای سیمان بین 2تا آجر ریخت و به هم چسبوندشون!!!!

تا خرخره مسلح شده بودیم و دیگه وقت حمله بود! آروم آروم به سمت اتاقی که توش خوابیده بود رفتیم، آروم در رو باز کردیم، صدای خر خرش بلند بود. من ترسیدم که شکه بشه و مشکل جدی ای براش پیش بیاد... به بچه ها گفتم:«بچه ها! آب رو نپاشید بهش که سنکوپ نکنه! بطری هاتون رو بیارید نزدیکش و آروم آروم روش خالی کنید! اگه بیدار شد و خواست مقاومت کنه بپاشید روش!!!»

بچه ها قبول کردن و آروم اومدن بالای سرش! بطری ها رو اوردن نزدیک...... و آرام آرام 22 بطری پر از آب قند اشباع شده را روی علی خالی کردند... وسط کار علی بیدار شد. تا ما رو دید بلند شد که بطری ها رو ازمون بگیره و روی خودمون بپاشه! اما ما سریع فرار کردیم و با ضرب تمام آب قند بطری هامون را روش خالی کردیم! یکی از بچه ها هم که گیرش افتاده بود بطری آب رو فرو کرد پشت لباسش! بیچاره علی چسبناک چسبناک شده بود. شدیدا بوی قند گرفته بود... و نمی تونست درست راه بره! تمام لباس هاش به تنش چسبیده بودند. موها و ریشش هم به هم چسبیده بود... و فقط به ما بد و بیراه می گفت! و ما دستامون رو روی دلامون گذاشته بودیم و می خندیدیم!

از اون روز به بعد، علی تنبیه شد و دیگه خودش رو بالا تر از ما به حساب نیاورد. با هم دوستهای صمیمی شدیم و تا هفته ی آخری که پیش هم بودیم، خنده دار ترین خاطرمون همین بود.

-------------

پینوشت:

1- فکر همه جاش رو کرده بودیم. معمولا بچه ها 2 دست لباس توی مدرسه داشتن! برای همین برای علی مشکلی پیش نیومد و تونست لباساش رو عوض کنه. فقط یه کم پوستش چسبناک شده بود!

2- یاد باد آن روزگاران یاد باد!

2010-09-04T10:31:00.000-07:00

سلام. امروز فرود و من خبر قبولی دانشگاه آزاد رو گرفتیم. خوشبختانه هردوتامون انتخاب اولمون قبول شدیم. فرود جان مهندسی صنایع دانشگاه تهران جنوب و من مهندسی مکانیک دانشگاه علوم تحقیقات.
در همینجا به فرود و خودم موفقیتمون رو تبریک می گم (به خودم یه کم تبریک می گم که نگید پر رو ام (شکلک خنده))

--------------
پینوشت:
با عرض پوزش از آقای شترنگ به خاطر اینکه این پست رو سریع بالای پستشون گذاشتم. قول می دم فردا شب پست شما رو بیارم بالا و این رو ببرم زیر پست شما.

معجزه(خاطره از آقای شترنگ)

2010-09-04T01:18:00.000-07:00

يه شب رو پشت بوم ، بزرگترا برنامه ي سفربه امامزاده داوود را مي ريختند . قند تو دل من آب شد . يه سال به انتظار چنين روزي بودم . به بر و بچه ها اطلاع دادم رضا ، حسن ، مسعود ، محمد و..... همه هورا كشيديم وخوشحال از سفربه امامزاده داوود .

چهارشنبه شب همه همسايه ها تو حياط ما بودند . فاطمه خانوم ، خاور خانم ، هاجر خانم و.........

يادم می آد مادر بزرگم و گلچهره خانم (مادر بزرگ سيا) كنار حوض نشسته بودند و اوضاع را زير نظر داشتند .

رختخواب ها یه گوشه ی حياط بود . كنار اون ديگ ها و كاسه و بشقاب و قند و چاي و شكر و چراغ سه فتيله و لباسهاي اضافه وسایر مايحتاج سفر.گلچهره خانم یادآوری کرد تايد رو فراموش نكنند و براي شستشو بردارند.

***

به تازگی پودر رختشویی تاید جای خودش رو با چوبک عوض کرده بود.دیگه صدای دستفروش دوره گرد که داد می زد: نمکیه! نون خشکیه! چوبکیه! کمتر شنیده می شد.

مدرنیته یواش یواش با جاذبه های خودش وارد زندگی مردم می شد. یه پازل از یه بشقاب درست کرده بودن و هر تکه اش رو توی یه قوطی تاید گذاشته بودن. و مردم رو برای خرید و مصرف بیشترتشویق می کردن. یادمه برای بدست اوردن جایزه (بشقاب ملامین) یه کارتن تاید را که مصرف یکسال خانواده بود خریدیم. قوطی ها رو یکی یکی پاره می کردیم وپازل ها از توی قوطی ها در اوردیم. تاید ها رو که روی هم خالی کردیم یه تپه کوچیک از تاید درست شد. شرکت تاید هم زرنگ بود یه تکه از اون پازل تکراری بود و تو بیشتر قوطی ها تکرار شده بود. بالاخره بعد از پاره کردن همه ی قوطی ها، پازل یه بشقاب ملامین جور شد . خوشحال و دوان دوان به بقالی سر کوچه مراجعه کردم و بشقاب رو هدیه گرفتم . حالا مونده بودیم با اینهمه تاید و قوطی های پاره چکار کنیم و اونها رو کجا جا بدیم!

****

همه چيز آماده بود. قرار حركت پنج صبح فردا. آقا نعمت، دايي سياه هم كاميون دوستش را امانت گرفته بود كه تا فرحزاد ما را ببره.

شب تا صبح دل تو دلم نبود واز شوق سفر با دوستان خوابم نمی برد. از خدا مي خواستم هرچه زودتر صبح برسه.بالاخره صبح فرا رسيد همه دم درخونه ی ما جمع بودند و با كمك هم اثاثيه رو تو كاميون می گذاشتند. مادر بزرگ منوصدا كرد. چارقدش را از زير چادر بيرون آورد، خوشحال شدم می دونستم می خواد به من پول بده. گره گوشه ی چارقدش رو به سختي باز کرد دو تومان در آورد و گفت الكي خرجش نكن! مادر بزرگم قد بلند بود پريدم گردنش را گرفتم سرش را پايين آوردم و ده تا ماچ محكم ازصورتش كردم .

همه سوار شده بوديم. كاميون با سلام و صلوات راه افتاد. زوزه كشان از خيابانهاي خلوت مي گذشت يواش يواش درختان گردو و چنار و شاتوت که نشانه ورود به فرحزاد بود در دو طرف جاده پیدا شدند. كاميون ايستاد. آقا نعمت در پشت كاميون را باز كرد. پياده شديم و باكمك یکدیگر بارها را تخليه کردیم . چاروادار ها دور ما را گرفته بودنداز يابو و الاغهاي خود تعريف مي كردند. بالا خره دو تا قاطر و دوتا الاغ گرفتيم بارها را بارآنها کردیم. مادر بزرگ و گلچهره خانم هم روي بار، سوار قاطر ها شدند. همه آماده بودیم. چادوادار فرمان حركت داد و ما با دنيايي از آرزو و شوق حركت كرديم تو راه با بچه ها شوخي مي كرديم و برای بالا رفتن از كتل خاكي كر كري مي خونديم. كتل خاكي تپه ای خاکی با شيب زياد بود وبالا رفتن از اون بسیار سخت.یه قدم می رفتیم بالا و دوقدم توی خاک وشن لیز می خوردیم و برمی گشتیم پایین. بالاخره با مکافات زیاد رفتیم بالای کتل . خوان بعدی یونجه زار بود. یونجه زار خيلي با صفا بود. در انتها دره كيگايي ها بودند. ما بچه بوديم و ما را از اونا ترسونده بودند. مي گفتند وقتي دشمناي اقا امامزاده داوود از كيگايي ها مي پرسن آقا كجا رفته؟ اونا جواب نمی دن فقط با چشم اشاره مي كند به طرف پناهگاه آقا.بعد که آقا کشته می شه، چشم همه ي اونا کج مي شه يعني همه شون چپول مي شن. ولي تا مادامي كه من امامزاده داوود بودم حتی يه چپول هم نديدم .

با سختي زياد بعد از ظهر رسیديم به امامزاده داوود. قرار شد بريم خونه ي آقا رمضون چون تعداداتاقهاش زياد بود .

با ر و بنه را پياده كرديم . ناهار حاضری به سرعت تهيه وصرف شد . تا بزرگتر ها خونه را آماده كنند ما رفتيم حرم.

حرم اون موقع دست نخورده وکاملا سنتي بود. كنار ضريح يه سوراخي بود كه به اتاقی درزير زمين راه داشت. يه پلكان چوبي هم وسط اتاق بود قبري هم اونجا بود كه مي گفتند مزار غلام آقاست . گوشه ي اتاق هم يه تکه سنگ نيم متر در نيم متر و مقداري سنگريزه بود. اينجا بايد نيت می كردي ويه سنگ ريزه را به سنگ بزرگ می چسبوندي .اگه مي چسبيد نيتت بر آورده مي شد .

من اونجا از ته دل برای شفاي حسن دعا كردم چون وقتي ازش خدا حافظي كردم اشك تو چشماش جمع شده بود. آخه ننجون اجازه نداد حسن بياد و خودش هم كه پا نداشت باما بیاد. به ياد اشك حسن نيت كردم كه ديگه قفل نكنه. سنگ چسبيد .از خوشحالي گريه كردم از زير زمين اومدم بيرون ورفتم برای بازي. اونجا خانواده ی آقا حبيب رودیدیم.اونا تو محله ي ما زندگي مي كردند . اين خانواده در جاهاي مختلف تعزيه می خواندند. در مجالس عروسي هم، ساز مي زدند و آواز مي خواندند .

شب تا دير وقت بيدار بوديم صبح زود رفتيم حرم و برگشتيم .صبحانه ي مادر بزرگ واقعن خوشمزه بود .

ساعت 10صبح خانواده آقا حبيب، بساط تعزيه را برپا كرد پسراش محمد و قاسم در نقش دو طفلان مسلم وآقا حبيب با اون سيبلهاي از بنا گوش در رفته شمر شده بودكه واقعن بهش مي اومد اون شیپورچی هم بودو شیپور عزا را می نواخت .بقیه ی اعضای خانواده نقشهاي دیگری را بر عهده داشتند.

تعزيه ادامه یافت جنگ در گرفته بود محمد و قاسم چقدر قشنگ نقششون را بازي مي كردند. يه دفعه خبر رسیدشاپور غلامرضا و اردشير زاهدي با اسب اومدند . مردم تعزيه را رها كردند و رفتند به دیدن آنها، تعداد زيادي اسب سوار آمده بود.مردم يك نفر را نشان مي دادند و مي گفتند شاپوره . يهو ديديم خانواده ي آقا حبيب هم آمدند. آقا حبيب با شيپور تعزيه، سرود شاهنشاهي زد و بقيه هم باهاش مي خوندند. مقداري پول از طرف شاپور به آنها دادند. سواركاران منطقه را ترك كردند وخانواده ي آقا حبيب مردم را براي ديدن بقيه تعزيه دعوت كردند.

***

ظهر برای نهار برگشتیم خونه. گلچهره خانم و مادر بزرگم خوراك بادنجان درست كرده بودند. مادربزرگ تو يه تاقار بزرگ دوغ درست مي كرد . تاقار پر بود از دوغ و هرچي اونو هم مي زد بيشتر كف مي كرد مادر بزرگ با تعجب مي گفت قربون برم امامزاده داوود را با اين ماستش هر چي مي زني بيشتر مي شه. خلاصه سفره انداخته شد همه با اشتها مشغول خوردن خورش خوشمزه بادنجان شدند وبعد دوغ خنک. يهو فریاد ننه خاور بلند شد با سرفه و آخ و اوخ اين چی بود این چه دوغيه ؟!چرا تلخه؟! بلند شد و دويدبه طرف دستشويي . هاجر خانم هم مقداري خورد وبلافاصله تف كرد. همه سر و صداشون بلند شدکه اين چيه؟! هركي چشيد تف كرد. ماستي رو كه باهاش دوغ درست كرده بودند را چشيدند عالی بود!

بعداز کلی تحقیق و تفحص معلوم شد، مادربزرگ به جاي نمك تايد تو دوغ ريخته. زياد شدن و كف كردن دوغ هم بخاطر تايد بوده .

****

شبي كه قرار بود برگردیم دل همه گرفته بود. اون شب خدا خدا مي كرديم كه صبح نشه . با صداي خروس از خواب بيدار شديم آقا رمضون به چاروادار گفته بود بياد. كرايه منزل آقا رمضون را دادند و با خدا حافظي گرمی عازم تهران شديم . خواهرم سرما خورده بود به همین خاطر سوار قاطر شد. در سرازيري كتل خاكي خواهرم از قاطر افتاد پايين و رفت تو دره . به سرعت خودمون رو رسوندیم بالا سرش . سرش شكسته بود و وپاش در رفته بود و پوست دستاش و پاش كنده شده بود . بغلش كردند و اوردند بالا و با احتياط سوار قاطرش کردند. آهسته حركت كرديم . اون از درد گريه مي كرد ولي چاره اي نبود. بعد از یونجه زار يه قهوه خونه بود اونجا وايساديم كه زخمش رو ببنديم .

تو قهوه خونه يهو خاور خانم هوار کشید خدا خدا می كرد و داد مي زد حسين ،حسين!

ما نمی دونستیم موضوع چیه.بالاخره کاشف بعمل اومد اون ،حسين برادرش رو پیدا کرده بود.حسین شش ماه پیش گمشده بود. اونا تموم تهران و مشهد و قم رو گشته بودن ولی پیداش نکرده بودند. حالا توقهوه خونه پیدا شده بود. مادرم و همسايه ها گريه مي كردند خواهرم از ياد رفته بود. پيدا شدن حسين را معجزه ي امامزاده داود مي دونستند .

حسين بيچاره هم كه شاگرد اون قهوه خانه شده بود همه ما را به نيمرو وچاي و نوشابه مهمان كرد.خواهرم نوشابه را قلپ قلپ مي خورد و ديگه گريه نمي كرد. همه شاد بوديم و خاور خانم بادستان رو به آسمان و از خداوند و معجزه ي آقا امامزاده داوودتشكر می کرد .

دمی با حافظ وخیام

2010-08-27T20:50:00.000-07:00

اگه هوس رفتن به حافظیه رودارید.
با نرم افزار زیر می تونید به راحتی و بدون هزینه برید اونجا! چرا معطلید بفرمایید.

دیدار با حافظ(دانلود کنید)

این هم یه دیوان حافظ با حجم بسیار کم و قابلیت جستجو روی کلمات

دیوان حافظ(دانلود کنید)

و

رباعیات خیام

جعیه ی جادو

2010-08-14T00:20:00.000-07:00

پرویز شترنگ گفت:

جعبه ی جادو

تابستان فصلي سرشار از شادي برای اهالي كوچه درختي بود. آخرين امتحان را كه مي داديم با بچه های محل كنار نهر كوچه جمع مي شديم و برای سه ماه تعطيلي برنامه ريزي مي كرديم. برنامه هاي ما اينها بود: رفتن به آب موتور،(اونجا يه موتور بزرگ ،آب را از دل چاه بيرون مي آورد و به حوضچه اي مي ريخت و از اونجا آب به زمينهاي كشاورزي هدايت مي شد). اين حوضچه مكان خوبي بود برای آبتني در گرمای تابستان.درست كردن تاب با لاستيك فرسوده ي دوچرخه از انواع بازي هاي رايج اون موقع بود. دبيرستاني ها برای واليبال تور و برای فوتبال دروازه گل کوچیک درست می کردند.

دخترا هم مشغول یه قل دوقل می شدند با هفت تا سنگ کوچیک،

بعضی هم لی لی بازی می کردند ( با گچ روی زمين چهار خونه ي لي له را ترسیم مي كردند)

گاهي هم از رو شيطوني اشاره هايي بين ما رد وبدل مي شد. دم غروب بزرگترا حياط و كوچه را آب و جارو مي كردندو آماده می شدن برای شب نشيني .

آفتاب كه غروب مي كرد روی پشت بوم رختخوابها پهن می شد تا هوا بخورند و خنك شوند و کوزه آب هم پر مي شد و لب بوم گذاشته مي شد تا باد بخوره و خنك بشه.

***

تابستان اون سال یه واقعه ی تازه همه ی همسایه ها رو به هیجان آورد. خبر به سرعت بین همه پخش شد.

آق ابرام همسايه ي كوچه پشتي ما يه تلویزيون RTI مبله خريده بود.

واقعه ی عجیبی اتفاق افتاده بود و همسایه های دسته دسته به زیارت این جعبه ی شعبده و جادو می رفتندو با تعجب به اون خیره می شدند.

جل الخالق! از بازیهای این موجود دوپا.

حالا دیگه نعوذبالله پا توکفش خدا کرده!

یه موجود جدید وارد زندگی اونها شده بود.

آقا ابرام هم با آب وتاب و با تشریفات خاصی دگمه ی تلویزیون مبله ی سیاه و سفید لامپی را فشار می داد و همگان در انتظار معجزه ی جعبه ی جادو می نشستند. لامپ تلویزیون گرم می شد و یواش یواش اول صدا و بعد تصویر ظاهر می شد. روزهای اول حياط اتاق و رو پشت بوم خانه ی روبرو پر مي شد از جمعیت. همه ی همسایه ها با هیجان تلویزيون را تماشا می کردند.فقط خانواده ي آق ابرام ازتماشا محروم بودند. چون دائما مشغول چاي دادن وسروسامان دادن و جا به جا كردن مردم بودند.

موقع پخش سريال مرادبرقي،نه تنها تو خونه، بلكه توی حياط و دم درهم جمعیت ايستاده بود.

کم کم موضوع به یک مشکل بزرگ برای آق ابرام و خانواده اش تبدیل شد. بیچاره ها از دیدن تلویزیون محروم شده بودن و فقط به مردم سرویس می دادن.

سماور مدام قل قل می کرد و استکانهای چایی بود که پر و خالی می شد. آق ابرام بیچاره که روز های اول با خوشحالی و روی گشاده همه را به خونه اش دعوت مي كرد. و با اشتیاق تلویزیونش را به همسایه ها نشون می داد.حالا دیگه پکر وحالش گرفته بود بارها تو صحبت هاش می گفت: تهیه تلویزیون خیلی راحته. من تلویزیون را پنجاه تومن خریدم از دم قسط ماهی 5 تومن.

هر کدوم از شما اراده کنه به راحتی می تونه یه تلویزیون بخره. صاحب مغازه هم بامن آشناست. می تونم سفارش شما رو بکنم تا با شرایط راحت تر هم بتونید تلویزیون رو تهیه کنید.

ولی گوش همسایه ها به این حرفا بدهکار نبود.

رفته رفته حوصله خانواده ي آق ابرام سر رفت.

يه روز كه برای تماشای سریال مراد برقی به خونه ی آق ابرام رفتيم. ديدیم تلویزيون فقط برفك نشون مي ده .

آقا ابرام گفت تلویزیون خراب شده و همش بارش برف را نشون می ده!

****

یاد لطیفه ای افتادم از اون روستایی که یه ساعت خریده بود و رفته بود توی ده. دسته دسته جمعیت ده به دیدن ساعتش می اومدن و ساعت رو می پرسیدن.

ساعت چنده؟

اولش با ذوق و شوق ساعت رو نشون می داد و زمان را به هم ولایتی ها اعلام می کرد. بالاخره

کلافه و عصبانی شد. رو به جمعیت کرد و گفت:

اونقدر بَپُرسید بَپُرسید تا بَر.....به ساعت!

***

حالا ظاهرا تماشای بیش حد تلویزیون هم بلایی سر اون آورده بود.

من هم مایوس از تماشای تلویزیون سلانه سلانه به طرف خانه راه افتادم. زمان پخش مراد برقی بود خیلی دلم می خواست ببینم داستان مراد برقی و محبوبه و یاقوت به کجا می رسه؟.

اومدم خونه.گرمای داخل خونه در اون شب تابستون منو به پشت بوم کشوند. به عشق دراز کشیدن روی رختخواب خنک بر روی پشت بوم آب پاشی شده رفتم بالای بوم.

از رو پشت بوم ما . داخل حیاط و اتاق خونه ی آق ابرام دیده می شد.دیدم آق ابرام و خا نواده اش با آرامش خاطرو به دور از همسایه های مزاحم پای تلویزیون نشستن و مشغول تماشای سریال مراد برقی هستن.!!!

بعدا معلوم شد كه خودشون سیم آنتن را در مي آوردند و ما برفك مي ديديم . به هر حال هواي تلویزيون از سرمان رفت و به برنامه هاي خودمون سرگرم شدیم.

گشتم پیدا کردم! بگرد هست!

2010-08-11T23:53:00.000-07:00

مدتی بود که دنبال وبسایت های جالب بودم تا یه مجموعه ی 5-6 تایی از جذاب ترین هاشون رو اینجا معرفی کنم.

حقیقتش اینه که اکثرا به اینترنت وصل می شیم تا وبسایت هایی رو که مد نظر داریم چک کنیم یا مختصر اخباری بخونیم یا توی فیس بوکمون چیزی بنویسیم یا کار هایی از این قبیل. اما وقتی یه عینک جستجو گر به چشمامون می زنیم و به دنبال تنوع موضوع در اینترنت می گردیم، واقعا این امر رو با تمام وجود حس می کنیم که به تعداد آدم های روی زمین ، در وبسایت ها تنوع وجود داره. من از بین این دنیای گسترده فقط 5-6 تاش (و شاید هم کمتر) رو پیدا کردم که برای خودم جذاب بود. اما مطمئنم که اگه بیشتر بگردم بیشتر هم پیدا می کنم.

و اما وبسایت ها:

اولیش در مورد ریاضیه و مناسب حال کسایی که از آسون ترین محاسبات تا پیچیده ترین محاسبات رو حال ندارن انجام بدن! این وبسایت نه تنها براتون محاسبه می کنه، بلکه مشتق می گیره، تابع های مشابه رو معرفی می کنه، شکل می کشه و هزار تا کار دیگه! (سازندش از اون بچه خر خونا بوده!)

از ساده ترین محاسبات، یعنی جمع و تفریق، تا پیچیده ترینشون، یعنی انتگرال و تابع مثلثاتی و معکوس و چه و چه و چه رو بلده حل کنه!

یه راهنما هم داره که بهتون می گه با چه علائمی چه مفهومی رو می شه رسوند. مثلا 2^ یعنی به توان 2!

این هم آدرسش هست: http://www.wolframalpha.com/index.html

دومیش هم مخصوص کتاب خون هاست! تو این سایت می تونید ببینید تو هر لحظه در سراسر کره ی زمین چه کتابی فروخته می شه. اینقدر سرعت فروش کتاب ها زیاده که فرصت نمی کنید حتی اسمشون رو بخونید!

این هم لینکش: http://www.bookdepository.co.uk/live

و اما سومین خوان! مخصوص وبلاگ نویسا! مخصوص کسایی که به کاراگاه بازی و مچ گیری شدیدا علاقه مندند! مخصوص کسایی که زیاد دزد به خونه ی مجازیشون (وبلاگشون) می زنه. این سایت شدیدا مچ می گیره!

فقط کافیه آدرس وبلاگ یا وبسایتتون رو بهش بدید تا تو یه چشم به هم زدن، مچ همه ی دزدا رو بگیره! این وبسایت تمام مطالبی رو که از وبسایت شما کپی کردن و بردن به نام خودشون زدن رو نشون می ده و حتی آدرس وبلاگ اون کسی که مطلب رو کش رفته هم میده! و می تونید به راحتی برید و "حریف حریف بکنید! همه رو تو قیف بکنید!"

من آدرس این وبلاگ رو زدم! و خوشبختانه تا حالا ازش دزدی نشده بود!

لینکش: http://copyscape.com/

چهارمین وبسایت مخصوص کسایی هست که دوست دارن آهنگی رو گوش کنن که مناسب حال و هوای اون لحظشون هست! مثلا طرف عاشق شده! بعد دلش شکسته! بعد الان شدیدا به آهنگ های عاشقانه از نوع دل شکستنکی نیاز داره. طبیعتا آدم عاشق دل شکسته اصلا حوصله ی گلچین کردن آهنگ نداره. پس....! این وبسایت براش گلچین کرده و فقط لازمه که mood یا همون حال و هوات رو انتخاب کنی تا مناسب با اون برات آهنگ بذاره.

تمام حالات رو هم داره. از خوشحال و ناراحت و متفکر و در حال رقص و آواز بگییییر تاااااااا حالت درس خوندن، حالت مشق نوشتن، حالت رانندگی کردن و ....

البته تمام آهنگ هاش خارجیه و فقط هم می شه آنلاین گوش کرد و حق دانلود نداریم (بالاخره اونجا کپی رایت چیز شناخته شده ای هست دیگه!)

و لینکش:http://www.stereomood.com/

و اما حالا نوبت می رسه به یه وبسایت وطنی! راست کار شاعرا و دوستداران شعر! اینجا اولا می تونید تمام آثار شعرا رو داشته باشید دوما می تونید هر کلمه ای رو که دلتون بخواد جستجو کنید تا ببینید که شعرای ما این کلمه رو کجاها به کار بردن!

شعرایی که این وبسایت ساپورت (پشتیبانی) می کنه به ترتیب الفبا عبارتند از: 1- ابو سعید ابوالخیر 2-امیر خسرو دهلوی 3- انوری 4- اوحدی مراغه ای 5- باباطاهر 6- پروین اعتصامی 7- جامی 8- حافظ 9- خاقانی 10-خواجوی کرمانی 11- خیام 12- دقیقی 13-رودکی 14- سعدی 15-سنایی غزنوی 16- سیف فرغانی 17-شهریار 18-شیخ بهایی 19- شیخ محمود شبستری 20- صائب تبریزی 21- عبید زاکانی 22- عطار 23-فخر الدین عراقی 24- فرخی سیستانی 25-فردوسی

26-فروغی بسطامی 27-محتشم کاشانی 28- مسعود سعد سلمان 29-ملک الشعرای بهار 30-منوچهری 31-مولوی 32-ناصرخسرو 33-نظامی گنجوی 34-هاتف 35-وحشی بافقی

این هم لینک این وبسایت ارزشمند: http://www.parset.com/Culture/Poems/

و هرچه در اینترنت گشتم، زیبا تر و بهتر از وبلاگ خودمان پیدا نکردم! پس ششمین وب نوشته هم از آن وبلاگ خودمون.

این هم لینکش! http://khoshk-sim.blogspot.com/

در پایان شما را به دیدن تصویر زیر دعوت می کنم!

وقتی امیر حسین تفسیر می کند!!!!!

2010-08-08T06:54:00.000-07:00

شیخ ما ، امیر حسین - حفظه الله- روزی در محفلی بر منبر چوبین بنشسته بود، پای به گرد کرده، اندر احوالات یاهو مسنجر سخن همی راند و نکته همی گفت و یاران سرتاپا گوش بودندی و هرچه وی بگفت نبشتندی.

اندکی بگذشت... یاران از سخنان شیخ تعجب کرده بودندی و با یک دیگر نجوا همی کردندی که :«الله تعالی! در رسائل همی دیده بودیم که خداوند - جل جلاله - اذکار را عصای دست بشر گرداندی اما ای دریغا که از فضائل ذکر «یاهو» تا کنون غافل بوده ایم.»

شیخ به باب «سِتر یاهو» (1) وارد گشتی و سخن راندی. یاران را از این گفته فهمیدن دشوار آمد.

شیخ را گفتند که سخن آسان گردان. شیخ اندکی سر در گریبان برد و برای فهم یاران سخن ساده گردانید. سپس سر بر آورد و بگفت: «invisible در یاهو به مثال روح خارج از کالبد ماند. که موجود باشد و حیات داشته باشد ، لیکن از دید جن و انس پنهان. مگر آنان که پیشه ی احضار ارواح دارند (2) همی توانند با چشم بصیرت (3) آنان را نظاره نمایند و از وجودشان آگاه گردند»

اصحاب را از این تمثیل وقت خوش آمد و جامه پاره کردند و نعره ها زدند

-----------------

پاورقی:

1- Invisible

2- invisible detect دارند

3- invisible detect

سینما فرحناز

2010-08-02T22:20:00.000-07:00

پرویز شترنگ گفت......

پايين تر از ميدان بروجردي،سينمایی افتتاح شد به نام فرحناز،درست روبروی مدرسه ي ما.

دو تابلو در دو طرف خیابان در مقابل یکدیگر.

دبستان دولتي گلشن و سينما فرحناز.

سينما فرحناز برای ما دوتا حسن داشت.

اول اينكه روزي دو نوبت پرده ي بزرگ نقاشي شده و دو ويترين شيشه ايي،پر از عكس هنرپيشه ها را مي ديديم.

پرده ي بزرگ سر در سينما را برادر محمود شش ماهي(که قبلا داستانش رو نوشته بودم) مي كشيد. نقاش قابلي بود.گاهي اوقات سفارشهای زيادی برای پلاكارد مي گرفت. من هم مي رفتم کمکش.اون خطهای دور را مي نوشت و من داخل اونها را پرمي كردم.

دوم اینکه بر ديوار بيرون سينما، بلندگوي كوچكي نصب شده بودكه صداي فیلم را تو خیابون به گوش رهگذرها می رساند.اين كار براي جلب مشتري بود.بعضي وقتها پس از تعطيل شدن مدرسه توخیابون پای بلند گو می ایستادیم وساعتهابه صداي فيلم گوش مي كرديم،بعضي ها هم كه عاشق فيلم وسینمابودندباصدای فیلم،سناریو راتو ذهن خودشون تصور و می کردن و نقش ها رو بازي مي كردند.

اين سينما در بیشترمواقع دو فيلم را با يك بليط نشان مي داد و اگر بازار هم خراب بود ، سه فيلم.(در این شرایط با توجه به انتراكتها گاهي با يك بليط معمولي مي تونستی هفت ،هشت ساعت تو سينما باشي).خورشید وسط آسمون بود که می رفتی توسینما و

وقتی از سینما خارج می شدی.کاملا شب بود اینطوری آدم گذر زمان رو فراموش می کرد و شب و روز باهم قاطی می شد.

سينما چند قسمت داشت. بالكن در طبقه ي دوم و لژ خانوادگي كه بليط اين دو قسمت 25 ريال بود . لژ 20 ريال و قسمت جلو 15 ريال. دست اندركاران سينما براي كسب در آمدبیشتر يك قسمت هم به قسمت جلو اضافه كرده بودند. که معروف به جلوی پرده بود كه بليط نداشت.

فقط هنگام ورود بايد 10 ريال به آقا داوود مي داديم .

خيلي از مشتریهاي جلوی پرده هنگام ورود با خود يك قوطی حلب خالي پنج كيلويي روغن نباتي قو مي آوردند كه روي آن بنشينند. وسط هر فيلم آنتراكت بود.چند نفر با روپوش سفيد با يقه ي سورمه اي كه از كثيفي به خاكستري تغيير رنگ داده بودمي آمدند. روي دست آنها يك جعبه بودکه غالبا با یه تسمه به گردنشون حائل شده بود.این جعبه چند قسمت داشت. در یه قسمت ساندويچ كالباس- كه خيلي خوشمزه بود و دل آدم براش غش مي كرد.- يك قسمت نوشابه و تخمه و آدامس و سيگار و كبريت.

اونا داد می زدند. تخمه ،پسته ساندويچ ، نوشابه ، آدامس و ......

تماشاچی هادر زمان آنتراکت اونها رو می خریدند ودر نیمه ی دوم فیلم صدای شرق شرق شکستنن تخمه آفتابگردان جلوه خاصی به موسیقی متن فیلم می داد.

دودسیگارهم که تا روی زمین اومده بود فضای فیلم رو ابری و مه آلود می کرد.

کف سالن هم فرش می شد از پوست تخمه و پسته و کاغذ ساندویج و لیوان بستنی و....

****

بعضی اوقات هم در کنار خودت کارگرهای خسته رو می دیدی که از گرمای تابستون فرار کرده بودند ودر سالن تاریک و خنک بر روی صندلی های سینما به خواب عمیق فرو رفته بودن و خروپف اونها موسیقی فیلم را کامل می کرد.

درب ورود و خروج سالن نمایش هم مثل دروازه دائم باز و بسته می شدو در طول زمان نمایش مدام یه عده وارد و خارج می شدن. بعضی هاهم موقع ورود از روي شيطنت از جلوي پروژكتوررد می شدند و سایه کله شون می افتاد تو پرده نمایش.

وتما شاچی ها فرياد مي زدند سرت را بدزد!

یکی از مهارتهای ویژه تماشاچی ها وصله و پینه فیلم بود.یعنی وسط فیلم وارد می شدی.فیلم که تموم می شه پس از آنتراکت نیمه ی اول فیلم رو می دیدی. بعد باید تو ذهنت سرو ته فیلم رو به هم می چسبوندی تا داستان فیلم را متوجه بشی.اونهایی که وارد سینما می شدن کور مال کورمال و بااتکا به چراغ قوه ی راهنما به سمت صندلی های خالی هدایت می شدن.

یه عده هم فکرمی کردن وارد حموم شده اند.مدام باهم حرف می زدن.

هرچند هفته بكبار با بچه ها ی محل به سينما مي رفتيم و معمولا در قسمت جلو پرده مي نشستيم خيلي مواقع هم با آقا داوود چونه می زدیم.وبجاي 10 ريال نفری 5 ريال مي داديم.

فيلم باسرود شاهنشاهي شروع می شد.به اجبار همه بايد مي ايستادند.

دست زدن و سوت زدن در جاهاي حساس فیلم كاملا عادي بود.

بعضیها هم کاملا غرق در فیلم می شدن ودر جاهای حساس فیلم کف می زدند و فریاد می کشیدن.ایواله! ایواله! بزنش! بزنش!

***

فیلم های این سینما غالبا فیلم های روز نبود. فیلم هایی که مدتها از اکرانش در سینماهای درجه یک گذشته بود.در این سینما به نمایش درمی آمد.غالبافیلم ها معیوب بود گاهی فیلم پاره می شد یا صداش قطع می شد.در این مواقع تماشاچیها فریاد می کشیدند و فحش های زشت نثار آپاراتچی بیچاره می کردن.

***

اون روز جمعه بود. با بچه های محل رفتیم سینما. سينماخیلی شلوغ بود حتي كنار راهروها هم مردم ايستاده بودند.

ما روي قوطی های حلبی نشسته بودیم وبا اشتياق مشغول تماشاي فيلم.

يهو سرو صدا ازمیان جمعيت بلند شد. دو نفر به جان هم افتاده بودندو با مشت و لگد وحلبهاي روغن همديگر را مي زدند، مردم هم فريادمی زدن روشن کن! روشن کن!

بالاخره چراغهای سالن روشن شد. دوستم ممي(محمد)رو دیدم که با يك كچل در حال دعواست.

با بچه هاممي را برديم تو راهرو سينما.مدام مثل دو تا خروس جنگی به طرف هم يورش مي بردند و ما جداشون می کردیم .بالاخره از ممي پرسيديم واسه چي دعوا مي كني؟ گفت: وقتي واردسينما شدم اين يارو كچله رودیدم. از پشت عين حسن بود(حسن یکی دیگه ازدوستامون بودکه مو نداشت) فكر كردم خود خودشه،یه پس گردني بهش زدم.

اونم برگشت ، ديدم حسن نيست!!!

با هم درگير شديم.یاروهم مجال توضیح دادن رو به من نداد.

به ممي گفتم آخه بي معرفت گيرم كه حسن بود.

آخه یهو واسه چی زدی پس کله اش؟!( اونم موقع تماشای فیلم)

گفت: آخه چند روز پيش با هم دعوامون شد.

دیدم موقعیت خوبیه خواستم تلافی کنم. با مسعود رفتیم جريان را با اون آقا در میون گذاشتیم پس از کلی عذر خواهی ،موضوع رااز دلش دراوردیم . ممی راهم وادار کردیم تا صورت و کله ی کچل آقاهه رو ماچ کنه. بالاخره ماجرا به خيرو خوشی تموم شد. همه رفتند داخل سالن وروی صندلیها نشستن.

چراغهای سالن خاموش شد.ادامه ی فیلم و صدای شکستن تخمه و دود سیگار و....

سیمرغ نوازان

2010-07-31T02:56:00.000-07:00

پنجشنبه شب رفتم کنسرت گروه سیمرغ
دوست داشتم چند کلمه ای در باره این کنسرت بنویسم. دوستانی که اطلاعاتی در باره موضوع ندارن می تونن موضوع را توی اینتر نت جستجو کنن.
دوست داشتم چن کلمه ای در باره کنسرت بنویسم . چون قرار بود با اجرای این کنسرت اتفاق جدیدی در موسیقی دستگاهی ما بیفته. البته نقد دقیق کنسرت مستلزم زمان و شرایط دیگریست و من به همین چن کلمه کفایت می کنم.
دوستان هم می تونن نظر خودشون رو اعلا م کنن.
****

اونقدر کار موسیقی دشوار و کمرشکنه که آدم دلش نمی آد نقد کنه و فقط می گه دستشون درد نکنه.

بهر حال زحمتی کشیده شده . شاید با نقد آگاهانه بشه به دست اندر کارهای موسیقی کمک کرد.

*****

کار در مجموع شسته و رفته بود.نوازنده ها به کار خودشون مسلط بودن

با همه مشکلات ساز های ایرانی در زمینه کوک و... تقریبا کا ر ژوست و تمیز اجرا شد

دستشون درد نکنه زحمت زیادی کشیده بودن.

رهبری درویشی هم هر چند با نوع غربی اون متفاوت بود و ادم نمی دونست در این گروه نوازی جایگاه رهبر ونقش رهبر چیه؟ولی بهر حال وجودش موثر بود.

****

اما نقد

اتفاق آنچنانی نیافتد. تکرار موسیقی ردیف با یک شکل تر و تمیز و با یک ارکستر بزرگتر.

قربانی بزرگ در این اجرا، فردوسی و داستان زیبای زال و سیمرغ و رودابه بود.

داستان مثله شده ودر ها ها های هه هه هه ی اواز همه چیز گم شده بود و هیچ نظم منطقی در کار نبود. یعنی اگر داستان را قبلا نخونده بودی یا حتی خونده بودی از سر وته موضوع هیچ چیز دستگیرت نمی شد.ا

این موسیقی زیبا می تونست در حاشیه ی یک اپرا یا تاتر یا یک فیلم سینمایی از داستان زال وسیمرغ کاملا خودش رو نشون بده .

ولی با این اجراهمه چیز ازدست رفت. کاش حداقل متن اشعار را توسط پروجکشن به سمع حاضرین می رسوندن.

مشتری مداری و حقوق مشتری هم در حد غایت خودش رعایت شد.

مردم بیچاره که بلیط های 25و35و 45 هزار تومنی خریده بودن با اعمال شاقه روی صندلی های اغلب شکسته توی یه استادیوم درب و داغون میخکوب بودن ومجبور شدن حاصله زحمات چندین ماهه ی بهترین موزیسین های خودشون را نبینن!(چون تقریبا هیچ چیزی دیده نمیشد.).

آقا بیوک(خاطره آقای شترنگ)

2010-07-28T04:03:00.000-07:00

آقا بيوك

معلم كلاس چهارم ما آقا بيوك بود. آذري زبان همراه با لهجه ایي غليظ. قدی بلند داشت. كت و شلوار طوسي گشادی می پوشید. عينك ذره بيني دسته مشكي و يك كلاه شاپو كه سر کچلش رو تا روی ابروها مي پوشوند.

هميشه دستش تو جيبش بود و گردن خودش را پايين نگه مي داشت.

با اون كت و كلاه انگار گردن نداشت .

همیشه وقتي مي اومد سر كلاس، مي پريد رو ميز و روی اون مي نشست و به امير كه بچه محل ما بود

مي گفت: مشق ها را خط بزن.

اگه سر حال بود چيزي مي گفت و وگرنه می رفت تو عالم خلسه و چرتي مي زد.

اون روز آقا بيوك سر حال بود. امير داشت مشق ها را خط مي زد .آقا بیوک شروع کرد به تعریف کردن . ديروز رفته بود سينما و داشت با لهجه خودش ماجرا راتعريف مي كرد .

بچه ها! ديروز رفته بودم سينما. مردم تو صف بودند. يهو ديدم يه نفر دست كرد تو جيب جلويي و يك شانه ازجیبش بيرون آورد . يهو زد زير خنده و گفت مي دونيد چي شد . همه گفتند نه .

گفت: هيچي منم دستم را كردم تو جيب اون و شونه را در آوردم.بعداز جيب بغل خودش يه شونه در آورد و به همه نشون داد.

گفت :اینهاش.

جابر گفت آقا! موهاتون رو باهاش شونه كنید بينيم.(آقا بیوک کچل بودو سرش مو نداشت).بشدت عصبانی شد از ميز اومد پايين و چند تا كشيده به جابر زد و گفت شونه رو بلند كردم تا باهاش موهاي ننه ات راشانه بزنم.

امير دوست صميمي جابر بود. ناراحت شدودر حالی كه داشت مشقها رو خط مي زد گفت: آقا! جابر كه ننه نداره ( راست هم مي گفت). آقابيوك گفت: پس باهاش موهای موهاي آبجي تورا شونه مي زنم و يه كشده هم به امير زد. امير هم ناراحت شد و گفت آقا به خدا جابر مادر نداره.من هم به همين خاطر گفتم. جابر ناراحت شده بود . به مادر مرحومش توهین شده بود چن تا سیلی آبدار هم خورده بود. دوستش هم که ازش جانبداری کرده بود کتک خورده بود و به خواهردوستش هم توهین شده بود.خواست تلافی کنه. به طرفداري از امير گفت آقا ما حرف بدي نزديم اين را گفتم كه دفعه ديگه لااقل يه كيف بزنيد تا به کارتون بیاد. آقا بيوك جابر را از كلاس بيرون كرد و اين ماجرا تمام شد .

***

امير بچه محل ما بود مشق نمي نوشتم بجاش بهش كاغذ آدامس مي دادم اون موقع كاغذ آدامس بادكنكي تو بورس بود و تو دنیای ما بچه ها جاي پول ازش استفاده مي شد. هم ارز پول بود. رنگ زرد دو تومني و قرمز پنج تومني و آبي ده تومني ، سبز هم پنجاه تومني .

يه روز صبح آقا بيوك تصميم گرفت خودش مشق ها رو خط بزنه و هر كي هم ننوشته بود كتك مفصلي مي خورد.

اینطوری من ،بیچاره می شدم.

چون طبق معمول مشق ننوشته بودم و می خواستم با چن تا کاغذ آدامس موضوع سر و ته موضوع رو بهم بیارم.

آقابیوک به میز ما نزدیک شده بود.

از ترس رفتم زیر میز قایم شدم.

يهو يه دست قوي از پشت، گردنم را گرفت و منو مثل یه جوجه آورد بيرون.

گفت اون زير چکار مي كردي؟

گفتم:آقا رفته بودم پاكنم را بيارم

گفت:پس پاکنت كو؟

گفتم:آقا پيدا نكردم.

گفت:پس برو اون زیر واونقدر بگردتا پيداش كنی.

منم رفتم زیرمیز.

الکی مشغول گشتن شدم .

هر چي گشتم پیدا نمی کردم.

چون اصلا پاكني در كار نبود.

آقا بیوک هم اون بالاوایساده بود وزل زده بود به من و شرش رو کم نمی کرد.

بالاخره مرا از اون زیر کشید بیرون و کتک مفصلی به من زد.

هیچیک از بچه ها از نوازش های اون بی نصیب نمانده بودند و هر کدام به بهانه ای کتکی نوش جان کرده بودند.

خلاصه بچه ها شاکی بودند و دوس داشتن یه روز بتونن تلافی کنن.

****

روزها مي گذشت يك روز صبح كه رفتيم سر كلاس ديديم. ميز نيست.(همون که آقا بیوک همیشه می پرید روش). امير رفت بيرون را گشت ولی میز رو پیدا نکرد. جابر را صدا زد و رفتند از انبار يك ميز آوردند. ميز وسطش شكسته بود امير ميز را گذاشت و یه رومیزی پیدا کردو انداخت روی میز. دفتر حضور و غايب را هم گذاشت كنارمیز. همه بچه ها از موضوع باخبر شدن و منتظر لحظه ی موعود موندن.

امير از بچه ها خواست سكوت كنند . اون گفت: اگه كسي چيزي بگه یا موضوع رو لو بده هر چی دید از چشم خودش دیده وحساب و کتابش با جابره !

آقا بیوک واردشد.

برپا!

همه آرام از جا بلند شدند

برجا!

در كمال سكوت همه نشستند.

نفس تو سینه ها حبس شده بود

صدااز كسي در نمي آمد.

آقا بيوك سرحال بود

با خوشحالي گفت: به به! چه كلاس قشنگي!

امير مشقها را خط بزن .

رفت بال و اومد پايين و پريد وسط ميز و هواربلندشد.

گرومب!

آقا بيوك از بالا تا پس گردن و از پايين تا زير زانو رفت داخل ميز.

يك دستش بالاو يكي پايين

جيغ و داد و بيدادو بد و بيراهش در میان خنده هاو دست زدنها و سوت زدنهای بچه ها گم شد.

يهو در كلاس باز شد مدير و ناظم که صدای آوار را شنیده بودند وحشتزده وارد کلاس شدن.

با ديدن آقا بيوك در آن حال خندشون گرفته بود.

کارد می زدی به آقا بیوک خونش در نمی اومد.

شروع کرد به بد و بيراه گفتن به آنها .

مدير و ناظم به خود مسلط شدند وکمک کردن و آقا بيوك را در آوردند.

اون مثل پلنگی زخم خورده از جلوي كلاس راه افتاد.

مي زد تو گوش بچه ها ومي رفت آخرکلاس و درراه بازگشت مي زد پس گردن اونها.

همه رااز کلاس بيرون بردند و به صف كردند.

استنطاق و بازجویی شروع شد.

پرسيدند چي شده.

اميرقیافه حق به جانب بخودش گرفت و رو به مدیر کرد و گفت: آقا من صبح كه آمدم تو كلاس دیدم ميز نیست.

همه جا را گشتم اين ميزرا از توی انبارپیدا کردم و آوردمش.

از كجا مي دونستم آقا بيوك مي پره روی میز.

معلم ناسزايي گفت و روکرد به امير و گفت: مگه من هر روز اونجا نمي نشستم ؟

يهو ناظم گفت: راستي ما ديروز غروب جلسه داشتيم .

ميز اين كلاس و يك كلاس ديگه را برديم تو دفتر.

ولي چون دير شده بود يادمون رفت اونهارو برگردونیم به کلاس ها.

اين بچه ها بي تقصير هستند.

الآن به مستخدم مي گم تا اون میز را عوض كنه.

آقا بيوك با خشم به طرف دفتر رفت .

ما روانه كلاس شدیم.

تو کلاس به همدیگه نگاه می کردیم و

آهسته مي خنديديم.

فرار( دور از خانه)

2010-07-25T23:02:00.000-07:00

پرویز شترنگ گفت........

مرا در كلاس دوم ثبت نام كردند. منزل ما عوض شده بود. فاصله ي خانه و مدرسه دور بود. ولي چاره ای نبود. چون اون حوالي مدرسه ای نبود. خانواده ام براي راحتي وخلاصم از اين مسير طولاني، قرار گذاشتند من به منزل داییم بروم و با مجيد پسر داييم برم مدرسه. مقررشد تمام ایام هفته بجز پنجشنبه و جمعه در منزل دايي باشم.

در ابتدا اين تصميم خوش آيند بود.روز اول که جمعه بودهمراه با بازی بخوبی سپری شد. اما نزدیک غروب من بشدت احساس دلتنگی کردم. من هیچوقت از خانه و آغوش گرم مادر دور نبودم. شب فرا رسید يادم هست زير لحاف تا صبح گريه كردم دلم برای اعضاي خانواده تنگ شده بود.آن هفته به اندازه ی یکسال گذشت.

هیچکس متوجه احوال من نبود.بالاخره پنجشنبه فرا رسید و مرا به خانه ی خودمان بردند.

پنجشنبه و جمعه كه در خانه ي خودمان بودم بهترین لحظات زندگيم بود اطراف منزل ما دشت وسیعي به همراه چند تپه بودويك قنات آب از آنجا مي گذشت و باغهاي اطراف را آبياري مي كرد. برادرم يك دوچرخه ي هركولس خريده بود و عقب اون تركبند داشت نون و پنيرو خرما بر مي داشت و مرا هم سوار مي كرد مي رفتیم به طرف بالاي دشت. اونجا چشمه اي بود وچه آب زلالي. نون و پنير مي خوديم و از باغي كه كنار چشمه بود ميوه اي مي چيديم و برمي گشتيم. يك روزهم برادرم يك كاسه آورده بودبه همراه چندتا تخم مرغ و مقداري خرما. آتشي درست كرد و براي من با تخم مرغ و خرما غذايي درست كرد و گفت اين تمرينه است. هر چه بود خيلي خوشمزه بود .

از اون جا تپه ي هگمتانه ديده مي شد.

غروب روز جمعه برای من خيلي دلگير بود. بخصوص لحظه ي وداع. غم همه ی عالم در دلم جمع می شد.

غم عالم همه کردی به بارم

مگر مو لوک مست سر قطارم

.....

فزودی هر زمان باری به بارم

گاهي مادر بزرگ يا مادربه همراه برادرم يا دايي مرا مي بردند. در طول مسير حرفي نمي زدم هیچکس متوجه غم بزرگی که توی این دل کوچک موج می زد نبود. من هم به روی خودم نمی اوردم.

سینه ی تنگ من و بار غم او هیهات

مرد این بار گران نیست دل مسکینم

به اطراف نگاه مي كردم از دشت بزرگ كه مي گذشتيم محله ای بود بنام گرگ آباد. مي گفتند شبهاي زمستان مملو از گرگ های گرسنه است.اين گفته درست بود چون اواخر پاييز كه هنوز به تهران نرفته بوديم شبها ژاندارمها گرگ های مزاحم را با تیرمي زدند و صبح لاشه ی آنها را مي بردند. باري از اين محله هم مي گذشتيم و از كنار تپه ي هگمتانه عبورمي كرديم منزل دايي من اون حوالي بود. وقت خدا حافظي سرم پايين بود و غرور اجازه ي گريه را ازمن مي گرفت.من منتظر می ماندم تاشب فرا رسدو بتوانم درسنگر شبهاي تنهايي( لحاف پشمي شاهكار هنري مادرم با آن رنگهاي زيبا و طراحي قشنگ كه بوي اورا مي داد)با آه و اشگ دمی بیاسایم.

روزها به سختي مي گذشت و هيچكس از دل من خبر نداشت . باوجود خانواده ي مهربان دايي و مجيد كه برام مثل برادر بود و جمعه كه پيشش نبودم دلم برای اون تنگ مي شد باز خيلي سخت بود. از مدرسه كه مي آمدم اگه گرسنه بودم روم نمي شدبه اونا بگم. تو كوچه و خيابان نمي رفتم. مي ترسيدم با بچه ها دعوام بشه و اونا ناراحت بشن.خیلی معذب بودم. حتي خجالت مي كشيدم سرفه كنم .

ديگه طاقتم طاق وتحملم تموم شده بود. يك روز تصميم گرفتم از خونه ي دايي فرار كنم و برم خونه ی خودمون. صبح كه از خواب بيدار شدم کمی نون وپنير را در كيفم پنهان كردم و با مجيد رفتيم مدرسه. در كلاس به نقشه ي خود فكر مي كردم اواخر پاييز بود. هواي همدان خيلي سرد بود. برف هم باريده بود. مي دانستم بايد از تپه ي هكمتانه بگذرم تنها دل نگرانيم گرگ آباد بود .

ظهر نهار را خورديم و همه رفتند استراحت كنند. يك ساعتي گذشت من آهسته لباس پوشيدم كيف و كلاهم را برداشتم و زدم بيرون. به عشق ديدار عزيزانم به طرف تپه حرکت کردم. حدود سي سانت برف رو زمين بود با سختي زياد از تپه گذشتم. دلم رو زده بودم به دریا. تو اون تپه ماهور پراز برف تنها وحشتم از گرگها بود. ولي عشق یار و ديار بروحشت از گرگهامي چربيد. همچنان پيش مي رفتم به كوچه باغي رسيدم. بیش از یک ساعت پیاده اومده بودم. با توجه به فصل پاييز و كوتاه بودن روزها غروب نزدیک بود. داخل كوچه باغ برف كمتر بود. عبورو مرور ماشينها دروسط آن دو خط موازي خالي از برف ایجاد کرده بود. وسط كوچه باغ درخت توتي بود و يك سكو زيرآن ، خسته بودم نشستم ونان و پنير را در آوردم و مشغول خوردن شدم. گاهي باد تكه های برف و چكه های آب را بر سرم مي ریخت. غرق در روياي رسيدن بودم.

آخرين لقمه در دستم بود كه از دور يك ماشين جيپ نمايان شد نزديك من كه رسيد ايستاد من بلند شدم. يهو ديدم داييم جلورویم سبز شد. لقمه از دستم افتاد. زدم زير گريه. من مامانم رو مي خوام ، داداشمو ، خواهرمو. دايي روی زمين زانو زد و مرا در آغوش كشيد. نمي دانم مي خنديد يا گريه مي كرد و پشت سر هم مي گفت اي بي غيرت. اين تكيه كلامش بود. من صورت او را نمي ديدم .فقط جلو در جيپ،خالو راننده ي بلند قد دايي را مي ديدم .

دايي مرا بغل کرد و سوار شد. به راننده گفت برو منزل خواهرم.انگار دنیا رو به من دادن. برای اولين بار صورت دايي را ماچ كردم . دلم نمي آمد لپم را از صورتش جدا كنم .

اين بار دايي به من گفت:آخه خوش غيرت! اين چه كاري بود كردي، چرا به من نگفتي ببرمت خونتون، اگه تو راه اتفاقي برات مي افتاد، اگه مي افتادي تو چاله چوله های تپه و مي رفتي زيربرف اگه تو گرگ آباد اسير گرگ مي شدي ...........

من فقط به آغوش گرم مادرم فكر مي كردم .

ماشين دم منزل ما ايستاد. دايي اكبر با اون مرام لوطي منش دستمال يزدي را از پشت گردنش برداشت.كلاه شاپو را از سر گرفت دست كرد تو جيبش و به همه يكي يك تومن داد. من دويدم تو آغوش مادرم و زار زار گريه كردم.دايي ماجرا را تعریف كرد و و به مادرم گفت از اين به بعد به خالو مي گم صبح بياد دنبالش و ظهر بياردش خونه. تا شما کارهاتون رو براه بشه و به تهران برويد علي بايد پيش شما باشه. اين را به خالو هم گفت.

دايي به مادرم پول داد تا برای خودش و خانواده ي آقاي حق جو هديه بخره. تازه ياد يه تومني حاج دايي افتادم. غوغايي تو دلم ايجاد شد. شوق اين پيروزي و رسيدن به مراد خوشحالی مرا دو چندان کرد.

همه خوشحال بودند. مادرم از اينكه سالم رسیده بودم.خواهرها و برادرها و بچه هاي آقاي حق جوهم از يك تومنی که گرفته بودند. دايي درموقع خداحافظي به من نگاه می کرد و می گفت: اي خوش غيرت. نمي دونم گريه مي كرد يا مي خنديد .

شعر زیر در پست هفت شهر عشق بر گرفته از اين خاطره است.

در سايه ي هدايت

در آن باران پاييزي

ميان كوچه باغ غم

به روي سنگ باغي

نان خود را با پنير

با سايه ي خود

در غبار كودكي

تقسيم مي كردم

درخت توت شاهد بود

من پرواز مي كردم .

۲۱ ژوئن ۲۰۱۰، ساعت ۳:۴۱

خاطره از پرویز شترنگ

2010-07-23T23:37:00.000-07:00

پيشاهنگي

كلاس سوم دبيرستان بودیم. براي پیشاهنگي ثبت نام مي كردند . من، رضا، باقر، سعيد و چند نفر ديگر ثبت نام كرديم . در كل دبيرستان حدود پنجاه نفري شديم. از ما پول گرفتندو برامون لباس آوردن. وقتي پوشيدم خوشم آمد. توحياط مدرسه يك چادر زديم و توزنگ تفريح انواع تنقلات را مي فروختيم و پولش رو صرف امور مربوطه مي کردیم.

يك مربي از طرف سازمان پیشاهنگی فرستادند كه به ما آموزش بدهد. بعد از ظهر ها از ساعت 5 تا 7 زير نظر مربي آموزش مي ديديم آموزش ها شامل كمك هاي اوليه، انواع گره ها و رژه بود . بعد از چند هفته بيست تا طبل كوچك و يك طبل بزرگ آوردند. من شدم طبالچی يكي ازطبل هاي كوچك. طبل بزرگ راهم برعهده باقر گذاشتند.باقرتوتكيه ي محل طبل مي زد.

اوایل کار،طبل زدن و رژه رفتن خيلي سخت بود ولي به مرور عادت كرديم. ريتم آموزش ما به اين صورت بود . ابتدا با دست راست و چوب مربوطه مي زديم 1 ، 2 و با دست چپ 3، 4 و تكرار باز با دست راست 1، 2 ، 3 و با دست چپ 1 ، 2 ، 3 و راست 1 ، 2 وچپ 3 ،4 .در ضمن رعايت به خط رفتن و حركات يك نواخت پا ها را بايد در نظر مي گرفتيم .

با تمرين بسيار، زبردست و چالاك شده بوديم .معلم در انتظار برنامه ای بود تا توان خود و شاگردانش را به نمايش بگذارد. وارد ماه اسفند شديم . جشن درختكاري در پيش بود. يك روز از خانواده رضايت نامه گرفتند و ما را به اردوگاه منظريه بردند.

ساعت چهار بعد از ظهربه منظریه رسيديم . به سرعت چادر ها را برپا كرديم. چادر خانم ها و آقايان را مشخص كردند. اجاق ها براي چاي و شام برپا شد و هر كس مسئوليتي بر عهده گرفت. شب بسيار خوبي بود شام، لوبيا خورديم و آتش بزرگي افروختيم همه دور آتش جمع شدیم تا پاسي از شب سرود خوانديم. اون موقع جز در مواقع خواب دختر و پسردر كنارهم بودند. به هر كدام از ما دو تاپتو دادند. براي خواب روانه ي چادرها شدیم. زمستان بود و منطقه كوهستاني.تا صبح از سرما لرزیدیم وهر چه خوشي كرده بوديم از دماغمان در آمد.اون شب هيچكس از سرما خوابش نبرد. صبح خسته ،پژمرده و اندوهگين براي صرف صبحانه رفتيم.

بعد از صبحانه نوبت درختكاري رسيد و هر كدام از ما درختي كاشتيم. ظهر ناهار خورديم و بعد از نهار برنامه هاي مختلفي شروع شد. قرار بود ما رژه برويم.ازبیخوابی دیشب همگی پکر بودیم. با بچه ها توی چادر قرار گذاشتيم ما هم تلافي كنيم.

چند بار نقشه ي خود را مرور كرديم. معلم ورزش ما را صدا زد و گفت بچه ها! ازتون مي خواهم سنگ تمام بگذاريم و اميدوارم در استان اول شويم .

ما را به خط کردند جلودارما باقربود با طبل بزرگ.ماطبالچی های کوچک در دو رديف به دنبال او و باقي رژه روندگان هم به دنبال ما .

معلم فرمان رژه داد و ما شروع كرديم. ابتداکمی رژه رفتيم. باقر چوب را بالا برد وبه ما علامت داد

ما هم آماده شدیم و همه با هم شروع کردیم:

اي عزيز فاطمه دستم به دامانت مرو

جان به قربانت مرو

جان به قربانت مرو!!

معلم مبهوت ما را نگاه می کرد.!

معلم بيچاره فرياد زد 1، 2 3،4 1 ، 2 ،3 1 ، 2 ، 3

ولي ما كار خود رامی كرديم. در پايان خط رژه ايستاديم. معلم و ناظم و يكي دو نفر از منطقه ما را دوره كردند و گفتند پدر همه تون را در مي آوريم. الان شما تحويل كلانتري شميران مي دهيم.

ما گفتيم اگر اين نوحه از 1،2،3 شما بدتر بود هر كاري مي خواهيد بكنيد. آخه 1و 2 و 3 هم شد سرود عوض تشويق مي خواهيد ما را تنبیه كنيد. خلاصه ما را با دعوا و نارضايتي سوار اتوبوس كردند و به دبيرستان آوردند و فردا من و تعدادي از بچه ها را از پيش آهنگي اخراج كردند. اگر زحمت نبود عكسي از درختكاري آن روز را دارم كه در اين قسمت بگذاريم.